#kırgınlık

Katlanmış Köşe

Yine oturdum masaya. Kalem elimde, kâğıt önümde, sen yoksun. Bu gece de sana yazacağım, yine göndermeyeceğim... belki. Biliyor musun, ilk mektubunu hâlâ saklıyorum. O gün zarfı görünce nasıl sevindiğimi bir bilsen…

Sesini duymak istedim, o kadar.

Bugün pazar. Bütün gün evin içinde döndüm durdum. Çamaşır astım, balkonu yıkadım, bir çay demledim kendime. Sonra o çayı içmeden bıraktım. Soğudu. Senin bardağın hâlâ dolabın en üstünde. Akşam oldu. Telefonuma baktım…

Bir de bunu sormak istiyorum

Bugün yine doğum günü vardı o arkadaşın. Sana söylemedim ama ben de gittim. Balkon aynı, hava aynı, hatta ısınmak için yaptığın o elleri ovuşturma hareketini hatırladım. Bir tek sen yoktun, o kadar. Herkes pastayı…

Balkon kapısı açık, dışarıdan hâlâ o serinlik geliyor. Mayısın sonu artık yavaştan yazı çağırıyor, gündüz sıcak, akşam böyle işte. Ben yine buradayım, elimde telefon, aynı yerde duruyorum. O ses kaydını yine açtım…

Kendimi yine o fotoğrafın başında buldum. Hani şu ilk gün çekilen.. sıranın üstünde duran, ikimizin de gülümsediği o fotoğraf. Bir yıl olmuş gideli. Bir yıl. Ama bende her şey hâlâ o cuma akşamı gibi duruyor… Sen bana…

Elim yine o fotoğrafa gitti. Hani şu gülerken çekilmiş olan... Gözlerim doldu, sildim. Sonra geri getirdim. Aptalım, biliyorum 🙈 Sen yan odada uyuyorsun. Aynı evin içindeyiz ama... kaç zamandır konuşmuyoruz. Akşam…

Yatağın sağ tarafı hâlâ boş, ben de hâlâ sola yatmaya alışamadım. İnsan birkaç ayda bir alışkanlıktan vazgeçemiyormuş meğer; bütün gün aklıma gelmeyen şey gece yastığa başımı koyunca aklıma geliyor. Sen gidince bende…

Sana hiç gönderemediğim ses

Bugün yine o fincanla başladım güne. Hani şu kenarı çatlak olanla. Ekran görüntüsü hâlâ orada, aynı yerde duruyor; "artık yeter" yazmıştın ya hani, sonuna bir nokta bile koymamıştın. Nokta koymamışsın işte, be. Sanki…

Galeride yine o kareye geldim. Üç yıl önce düğün gecesi çekilmiş, sen gülümserken ben kafamı sana yaslamışım. O gece hiç ayrılmamıştık ya, bütün gece. Şimdi birbirimize sadece bir fotoğraftan bakıyoruz. Söyleyecektim…

O hediyeyi hâlâ saklıyorum

Eski sevgilim… yine bu saatte seni düşünüyorum. Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım biliyorum ama beynimin içinde bir ses susmuyor. O ses senin sesin. O silmek için saatlerce uğraştığım, sonra dayanamayıp geri…

Oğlum uyudu. Mutfakta çay demledim, tek başıma içiyorum. Anneler Günü bugün. Kimse sormadı, ben de kimseye söylemedim. Sabah oğlum yatağa geldi, elinde kâğıttan bir şey. "Anne sana çiçek yaptım" dedi. Yapıştırıcı hâlâ…

Telefonun galerisini temizlerken o fotoğrafı sildim. Doğrusu sildim sandım. Sonra baktım, çöp kutusunda duruyordu. Bir arkadaşımın doğum günü. Mumları üflerken bana bakmıştın. Ben de sana gülümsemiştim. O kadar. O…

canım, yine uyuyamadım. saat kaç bilmiyorum, telefonu ters çevirdim ki görmeyeyim.. ama içimden bir ses hep aynı şeyi sayıyor: kaç gün oldu konuşmayalı. iki gün mü, üç mü.. bilmiyorum işte. saymayı bıraktım ama…

Kalemin hâlâ bende

Bugün o kalemi elime aldım yine. Hani şu ilk gün uzattığın. Ucunu açtım, yazdım, sildim, yine yazdım. Aptalım galiba. İki yıl geçti, hâlâ bir kalemin peşindeyim. Ya, gerçekten aptalım. Akşam oldu, dışarıda hava karardı…

Yine kutuyu açtım. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum, saymayı bıraktım artık. Yüzük duruyor içinde, ben duruyorum karşısında, ikimiz de birbirimize bakıyoruz öylece. Sonra bir yerde ben gülmeye başlıyorum. Sen olsan…