Gecenin Bu Saatinde

Yine o saat. Herkes uyudu, ev sustu, ben yine telefonu elime aldım. Açmayacağım diyorum kendi kendime, sonra yine açıyorum. Kaç yıl oldu, o konuşmalar hâlâ orada, silinmemiş. Baştan sona okuyorum, bir daha, bir daha. Aptalca, biliyorum. Ama yapıyorum işte.

O geceyi düşünüyorum şimdi. Son konuştuğumuz geceyi. İkimiz de ağlamamak için kendimizi zor tutuyorduk. Söylenecek o kadar çok şey vardı ki hiçbirini söyleyemedim. Sadece "hoşça kal" dedim. Ben sana hoşça kal demek istememiştim, ben sana...

Seni hiç unutmadım.

Yıllardır ağzımın içinde duruyor bu cümle, bir türlü çıkmıyor. O gece söylemem gerekiyordu. Belki hiçbir şey değişmezdi, belki yine aynı şey olurdu, ama ben söylemiş olacaktım, içimde kalmayacaktı. Söyleyemedim.

Hani o gün annem eve gelip de yüzüme bakınca bir şeyler olduğunu anlamıştım. Telefonumu alıp kurcalamışlar, mesajlarımızı görmüşler. Annem "bu iş burada bitecek" dedi, babam hiç konuşmadı, sadece başını salladı. Bir hafta içinde nişan takıldı. Kimse bana ne düşündüğümü sormadı, kimse bir kere bile "sen ne istiyorsun" demedi. Ben de sustum. Korktum. Neydi o korku, bilmiyorum, ne kaybedecektim ki? Her şeyi kaybettim zaten.

Anneme kızgın mıyım? Bilmiyorum. Bazen öyle bir öfke geliyor ki keşke o gün bağırsaydım diyorum, keşke kapıyı çarpıp çıksaydım. Sonra yine susuyorum.

Çok geç artık.