#kırgınlık

O zarfı yine açtım

Gece yarısını çoktan geçti, sıcak bu saatte bile ensemde duruyor, ben de oturdum eski defteri açtım, arasından o zarfı çıkardım; hani şu köşesi yıpranmış, pulu hafiften solmuş, üstündeki yazıya her baktığımda içimin…

Cüzdanımda hâlâ o bilet var

Dinle beni. Bu sabah yine o kitapçının önünden geçtim. Hani şu köşedeki, vitrininde sararmış kitaplar olan. İçeri girmedim. Sadece durdum, camdan baktım, sonra yürüdüm. Ama yürürken elim cebimdeydi, cüzdanımı…

Kutunun İçindeki

Pazar gecesi yine. Yarın herkes işine gücüne dönecek, ben yine aynı yerde kalacağım. Bunu neden yazıyorum bilmiyorum. Belki birine söylemek istiyorum da söyleyecek kimsem yok. Ya da var da söylemeye yüzüm yok. Bugün…

Bugün tam bir yıl oldu

Bugün tam bir yıl olmuş. Geçen sene bu zamanlar seninle bir düğündeydik, hatırlıyor musun? Ben o gün giydiğim elbiseyi hâlâ dolabın en arkasında asılı tutuyorum. Ne atabiliyorum ne de giyebiliyorum. Öylece duruyor işte…

Bu akşam yine hep beraberdik. Sen ona bir şey anlattın, o güldü. Ben de güldüm. İçimden değil ama.. yüzümden. Keşke o gün çekmeceden o kutuyu çıkarıp verseydim. Aylarca biriktirdim, düşündüm, sonra vazgeçtim. Çünkü…

Kardeşimin odasında oturuyorum, o uyudu, ben yine telefonu elime aldım. Yine. Aynı yerden açıyorum, aynı kaydı dinliyorum. Senin sesin. O gün bana bir şey anlatıyordun, neydi hatırlamıyorum bile, saçma bir şeydi. Ama…

Hâlâ o mesajı sildirmedim

Bu gece yine oturdum. Elimde telefon, açtım o konuşmayı, en dibe kadar kaydırdım. Biliyorum, artık mesaj atmak diye bir şey yok. Ama ben yine de o son satırı okuyorum. “Seni seviyorum” yazmışım. Sen okumuştun ama cevap…

Neyse işte... bu sabah telefonu elime aldım, sana yazacaktım canım. İki satır yazdım, sildim. Bir daha yazdım, yine sildim 🙈 Sen sofrada eski sevgilinden bahsediyordun ya. Ben de gülümsüyordum. O gülümseme hâlâ içimde…

Saçak altında kalan

Bu sabah erken kalktım, kordon boyunca yürüdüm. Hava serindi, deniz sakindi. Kalabalık yoktu daha, ben de sessizliği sevdim. Yürürken yine seni düşündüm. Kızmadan, inan bana. Öfkem çoktan geçti, geriye bir burukluk…

Bu saate kadar oturdum

Bu saate kadar oturdum. Uyumadın mı diye sormadın. Salonda ışık yanıyordu, kapıyı kapattın içeriden. Ben de burada, kendi kendime konuşuyorum işte.. Eskiden bu saatlerde ikimiz de uyanık olurduk. Gülerdik. Bir şeyler…

O soru

Yine gece, yine aynı şey. Telefon elimde, bir şey yazmadan bakıp duruyorum. O mesaj orada duruyor işte, tek kelime. Nasılsın. O kadar. Sanki aradan geçen bunca yıl hiç yaşanmamış gibi, sanki ben o kararı hiç vermemişim…

Bu akşam yine aynı sofrada oturduk. Sen telefonuna bakıyordun, ben tabağımdaki yemeği karıştırıp durdum. Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum bile. Bir ara başımı kaldırdım, sana baktım, sen hâlâ oradaydın ama yoktun işte…

Evde kimse uyanık değil, ben yine sana yazıyorum. Elimde telefon, karanlıkta ekran gözümü alıyor, çok da umurumda değil. Bugün o vitrinin önünden geçtim yine. Yürüyordum, kafam başka yerdeydi, sonra ayaklarım kendi…

Kısalan mektuplar

Dün gece yine rüyamda seni gördüm. Ama bu sefer asker kıyafetinle değil, o doğum günündeki gibiydin. Hiç konuşmuyordun yine, sadece karşımda oturuyordun. Uyandığımda yastığımın kenarı ıslaktı. Sana bunu yazmak istedim…

Bu saatte uyumak ne mümkün. Saat kaç bilmiyorum, bakmadım bile. Balkonda oturuyorum, deniz kokusu geliyor ya işte o koku… senin kokun değil canım, ama bir yerden tanıdık geliyor. Sonra diyorum ki kendime, yine başladın…