Cüzdanımda hâlâ o bilet var

Dinle beni.

Bu sabah yine o kitapçının önünden geçtim. Hani şu köşedeki, vitrininde sararmış kitaplar olan. İçeri girmedim. Sadece durdum, camdan baktım, sonra yürüdüm. Ama yürürken elim cebimdeydi, cüzdanımı tutuyordum. Biliyorum, saçma. Aylar oldu ve ben hâlâ o bileti orada taşıyorum.

O gün ikimizin de elinde kahve vardı. Sen kapıda duruyordun, ben içeriden çıkıyordum. Bir an ikimiz de donakaldık. Sonra sen gülümsedin. Öyle bir gülümsedin ki sanki arada hiçbir şey olmamış gibi, sanki o şehre taşınmamışsın, sanki o son gün servise binmemişiz gibi. Ben de gülümsedim. Ne diyeceğimi bilemedim. Sen de bilemedin herhalde. İki kelime konuştuk, biri “nasılsın”, diğeri “iyiyim”. Sonra sen biletini uzattın, ben de almışım işte. Hâlâ anlamıyorum nasıl oldu. Bilerek mi verdin, öylesine mi, bilmiyorum. Ama o bilet şimdi cüzdanımda, en arkada, en gizli yerde duruyor. Her açtığımda görüyorum. Bazen üstüne başka bir kart koyuyorum, görmeyeyim diye. Sonra çıkarıp yine bakıyorum.

Bilmiyorum sen ne hissediyorsun. O gün orada, o kapının önünde, gözlerinde bir şey gördüm. Ya da ben görmek istedim, bilmiyorum artık. Ama o günden sonra ne aradın ne sordun. Hiç. Bir mesaj bile atmadın. Ben mi atmalıydım? Hep ben mi atmalıyım? Artık çok yoruldum bunu düşünmekten, inan ki yoruldum. SENİN İÇİN HEP BEN Mİ UĞRAŞACAĞIM!! Neden bir kez de sen adım atmıyorsun? Neden bir kez de sen “nasılsın” diye yazmıyorsun, o gün orada gülümsediğin gibi?!!

İçimde sana karşı bir öfke var. Ama sonra… sonra o bilet geliyor aklıma, o gülüşün geliyor, serviste yanıma oturduğunda omzunun omzuma değmesi geliyor. Ve kızgınlığım geçiyor. İşte bu yüzden kendime daha çok kızıyorum. Çünkü ben hâlâ bir şey olabileceğine inanıyorum. İnanıyorum, evet. Hâlâ. Ve bu beni deli ediyor. 🙈

Belki bir gün o kitapçıya yine gelirsin. Belki yine elinde kahve olur. Belki bu sefer ben bir şey söylerim. Ya da sen söylersin, bilmem. Ama şunu bil: ben hâlâ buradayım. Hâlâ o servisteki kızım, hâlâ o kapının önünde duran seni bekliyorum. Cüzdanımda biletinle, kalbimde o gülüşünle. 🥺

Seni özledim. Çok özledim. Ve bu kadar kolay söyleyebiliyorken sana, neden o gün söyleyemedim, hâlâ anlamıyorum.