#söyleyememek

Canım, bugün annemdeydik ya. Hani şu eski çaydanlık var ya, sen bilirsin, onu çıkardı. Ben de mutfakta dururken bir an gözüm doldu, sana söylemedim. Niye ağladım bilmiyorum. Belki yorgunluk, belki başka bir şey…

Canım, uyudun mu? Uyumuşsundur. Nefesini duyuyorum, o yüzden kısık yazıyorum. Bugün düğünden geldik ya, hani kuzenin düğünü. Ben oynarken sen kenarda oturdun, baktın bana. Sonra eve gelince hiç konuşmadık, sen banyoya…

Gece Yarısı Sana

Karım, yine oturdum şu ekranın karşısına. Yazıyorum, siliyorum, tekrar yazıyorum. Sonunda göndermiyorum işte. Biliyorum, göndersem sesindeki yorgunluğu duyacağım, o da bana kıyamayacak, bir de benim yüzümden üzülecek…

Bu sabah yine o kayıt

Sabah erkenden uyandım, güneş daha perdeyi aydınlatmamıştı. Elimi telefona attım, hani olur ya bir bildirim vardır diye. Yok. Hep yok zaten. Sonra o kayda gittim, parmağım bekledi bir süre, dokunsam mı dokunmasam mı…

iki kelime

Uyumam gerekiyor ama telefon elden düşmüyor. Ekranda iki kelime duruyor. Sadece iki kelime: "naber, nasılsın?" Bütün gece bunu mu düşünecektim yani.. Şu an sana kızgın mıyım, umutlu muyum, yoksa sadece yorgun muyum…

sevgilim, bugün yine o eski mesajlara baktım. sen "yarın da konuşuruz" yazmıştın, ben de "hep konuşuruz" diye cevap vermiştim. o gün buna gerçekten inanıyordum. şimdi gece yarısı oldu, yine buradayım. hâlâ aynı cümle…

Bu saatte uyumak mümkün değil işte. Parmağım yine aynı yere gitti. O fotoğraf. Hani şu kantinin önünde çekilmiş olan. Sen arkada gülüyorsun, ben kenardan sana bakıyorum. Kimse fark etmemiş ama ben oradayım. Her…

Duydum işte

Nişanlandığını duydum. Geçen hafta. Bir arkadaşım söyledi, öylece, aramızda. Yüzüm ne yaptı bilmiyorum. Ama içimde bir şey koptu, hâlâ yerinde değil. İki yıl olmuş. İki yıl! Ben hâlâ o kantine gidince o köşeye…

Bugün yine o şarkı çaldı. Kafede oturuyordum, kahvem önümdeydi. Hani elin kendiliğinden telefona gider ya, benim de gitti. Ekranı açtım, adını buldum, sonra kapattım. Bu kaçıncı bilmiyorum artık 🙈 Ortak arkadaşın…

Pencereden

Bugün ayın yirmi biri. O gün. Kızımı okula bıraktım, döndüm. Evin önünde bir araba durdu, kapı açıldı, o indi. Kızıma sarıldı, bana değil. Ben pencereden baktım. Her seferinde aynı şeyi yapıyorum, biliyor musun? Perdeyi…

O Fotoğrafa Yine Baktım

Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım ama telefonu elime almışım bir kere, galeride aşağı doğru kaydırıyorum işte. Ve yine orada. O düğün fotoğrafı. Kaç kere baktım bilmiyorum artık. Her seferinde aynı şeyi arıyorum…

Raftaki O Kitap

Kitapçıya yine gittim bugün. Tek başıma. Sen yokken de gidiyorum bazen, biliyor musun? O rafa bir daha uzanayım diye değil, sadece orada durmayı sevdiğim için. Aynı rafın önünde bir süre kaldım, elimi kitaplara…

Kendime Kızgınım

İşte yine o konuşmayı açtım. Ekran görüntüsü almışım, hani şu eski mesajlardan. Son mesajına bakıyorum: “Haber vermedin, ben de kendimi geri çektim.” O gün bunu okuyunca göğsümün ortasına bir şey oturmuştu, hâlâ…

O bilet hâlâ cüzdanımda

Dinle beni. Bu sabah yatağın kenarında oturmuş, cüzdanımı açıyordum. Bozuk paraları döktüm, kartları çıkardım... o bilet yine oradaydı. Katlanmış, kenarları yumuşamış, üstündeki yazı solmuş. Ama duruyor işte. Hâlâ…

Az önce yine o kolyeyi düşündüm. Açmadım bile çekmeceyi, sadece elimi üstüne koydum. Kapattım. O kadar. Bir sene önce bugün… ne biliyorum, tam bir sene mi? Saymadım. Saymayı bıraktım sonunda. Ama takvimde bir yer var…