Bugün yine o şarkı çaldı.
Bugün yine o şarkı çaldı. Kafede oturuyordum, kahvem önümdeydi. Hani elin kendiliğinden telefona gider ya, benim de gitti. Ekranı açtım, adını buldum, sonra kapattım. Bu kaçıncı bilmiyorum artık 🙈
Ortak arkadaşın evindeki o toplanmayı düşündüm yine. Yer yoktu, yer yataklarının kenarına yan yana oturmuştuk. O kadar kalabalığın içinde sadece seninle konuştum. Ne konuştuğumuzu hatırlamıyorum bile, ama eve dönerken içim tuhaf tuhaf olmuştu. Kaldırımda gülümseyip durdum kendi kendime. Aptal gibi 😅
Aylarca her akşam yazdık. O şarkıyı birbirimize gönderip dururduk, sohbette hâlâ aynı yerde duruyor. İlk kez elini tuttuğumda ikimiz de gülmekten başka bir şey yapamadık, hatırlıyor musun? Ben hatırlıyorum. Çok iyi hatırlıyorum.
Sonra o mesaj geldi. "Başka biriyle görüşmeye başladım, böyle olması daha iyi" gibi bir şeydi. Üç cümle bile değildi. Okuduktan sonra telefonu bıraktım, ne diyeceğimi bilemedim. Kızmak istedim sana, gerçekten istedim. Ama kızamadım da. İşte böyle saçma bir şey bu.
Şimdi oturmuşum burada, kahve çoktan soğudu. Bir ara tezgâhtar "tazeleyelim mi" dedi, yok dedim. Sandalyeden kalkarken telefonu cebimden çıkarıp ekranına baktım, sonra geri koydum. Yine yazmadım sana.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
