#söyleyememek

Pazar öğleden sonrası. Evdeyim, perdeyi bile açmadım. Herkes dışarda, denize inmiş, çay içiyor, gülüyor. Ben telefonu elime alıp bırakıyorum. Alıyorum, bırakıyorum. Ekran kapanıyor, ben tekrar açıyorum. Aptal gibi. Sana…

Anlat desen ne anlatayım. Aynı sofrada oturup iki saat boyunca üç cümle konuşamadığımızı mı, yoksa o düğünde bana uzanan eli tuttuğumda içimden bir şeyin kopup gittiğini mi.. Hâlâ bilmiyorum. Bilmediğim için de oturup…

Kapıda asılı kalan cümle

Bugün yine o çekmeceyi açtım. İşte. Hediye orada, kutusu bile açılmadı. Geçen yıl dönümümüzde almıştım, o akşam vermek için cesaret... yok, cesaret değil ya, neyse işte. Vermedim. Şimdi her açtığımda aynı şey: "işte"…

Yine bu saatte oturdum. Telefon sessiz ama ben yine de her fırsatta ona bakıyorum, huy işte. Senin adını görmeyi bekliyorum hâlâ, senin adını. Bir yıl oldu. Geçen sene bugünlerde yine gelmiştin, hani o şarkıyla. Kapıda…

Sabah yine o mesajı açtım. Hani şu silmediğim, silmeye de hiç niyetim olmayan mesajı. Okudum, kapattım, sonra bir daha açtım. Aynı şey ya, her seferinde aynı şey. Değişmiyor işte, ne yazıyorsa o yazıyor, ne…

Yavrum, bir bilsen

Bugün yine mutfakta seni izledim. Çayı koyarken elin bir yerde durdu, bir saniye, belki iki.. sonra devam ettin. Ben de gazeteye bakıyormuş gibi yaptım. Yavrum, ben senin elinin nerede durduğunu on yedi yıldır…

Bugün yine vapurdaydım. Aynı saat, aynı kalabalık. Ve yine seni aradım gözlerimle. Yoktun. Bunu neden yapıyorum bilmiyorum. Yıllar geçti, hâlâ aynı kantinin kapısındayım sanki. Sen gülüyorsun, ben köşeden bakıyorum…

Bugün yine açtım o mesajı. Tek satır: "Ben evleniyorum." Bu kadar. Ne bir açıklama, ne bir soru, ne bir "nasılsın" bile yok. Sadece o iki kelime. Ve ben yine aynı yerde kaldım. Hani insan bazen kendi kendine konuşur ya…

Belki bir gün okursun

Bugün evdeyim, iş yok, güç yok. Annemle oturduk, o çay koydu, ben camdan dışarı baktım. Hava sıcak, bunaltıcı, ama içim tuhaf bir şekilde sakin. Hani kavga edersin, sonra bir köşeye çekilip oturursun ya, işte öyleyim…

Mutfaktan geçerken bardağını gördüm tezgâhta. Yıkamamışsın. Ben de yıkamadım. İkimizin birbirine bıraktığı şeyler bunlar artık; bardak, tabak, bir de o sessizlik. Geçenlerde ilk yılki fotoğrafa denk geldim yine. O gece…

Canım, Bu sabah yatağın öbür tarafına baktım yine. Alışkanlık işte.. çoktan boş olduğunu biliyorum ama yine de bakıyorum. Perdeyi açtım, güneş odanın ortasına düşüyor, orada bir süre durdum. Bir şey söyleyecektim sana…

Bugün oğlunun doğum günüydü. Benim oğlumun değil, senin oğlunun. Takvimden baktım, sessizce. Kimseye bir şey söylemedim. Ama içimde bir yer hâlâ o günü, o şarkıyı, o telefonun çalmayışını taşıyor. Sen o gün aramadın ya…

Geçmişten gelen o fotoğraf

Şu an yine o fotoğrafa baktım. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum, saymayı bıraktım artık. Açıyorum, bakıyorum, kapatıyorum ve sonra kendime kızıyorum. Sen uyuyorsun şu an, eminim. Ben burada, telefonun ışığında, eski bir…

Kantindeki O Gün

Bu sabah yine o mesajı açtım. Hani şu, senin başka biriyle görüşmeye başladığını duyduğum gün attığım mesaj. Defalarca okudum. Biliyorum, tuhaf geliyor kulağa, aylar geçti üstünden, hâlâ ne diye açıp okuyorum ki... işte…

Yine o çay bardağı

Mutfakta oturuyorum, karşımda boş bir bardak. Çay koydum ama içmedim. Soğusun diye bekliyorum belki de.. bilmiyorum. Bu akşam düğünden geldim. Komşunun kızını evlendirdik. Herkes güldü, oynadı, halay çekti. Ben bir…