#söyleyememek

Kına Tırnağım Hâlâ Duruyor

Canım, hani şu kırmızı kınayı yakarken avucuma tıkılan bozuk parayı biliyorsun ya… Dün gece çekmeceyi karıştırırken buldum. Hâlâ orada. Bir kuruş. Ama içimde bıraktığı ağırlık, bir kuruş değil. Hiç de değil. Salı gecesi…

Çekmecedeki Kutu

Oturuyorum öyle, uyku yok. Olmuyor zaten, biliyorsun. Gözümü kapatsam senin o kapıda belirdiğin an aklıma geliyor; hani sanki hiç gitmemişsin gibi, hiçbir şey olmamış gibi bakışın. O bakışı unutamıyorum. Kalktım…

Bayram Sabahı Simitsiz

Bu bayram sabahı da uyandım işte. Herkesin telefonu bayram mesajıyla dolup taşarken benim ilk baktığım şey mutfak tezgâhı oldu. Boş. Tabii ki boş. İki yıldır boş. Ama hâlâ her sabah bir saniyeliğine de olsa "acaba"…

Sormadığın için

Şu fotoğrafa bakıyorum da, hani şu düğünde çekilen, ortada gülüyoruz ikimiz de, benim elimde bir bardak var tutmaya çalışıyorum, sen zaten hiçbir şey tutmaya çalışmıyorsun, o eski şakalardan birini yapmışsın yine. Kaç…

Seni yine gördüm. Rüyamda. Poşetler yine yerdeydi, sen yine eğilmiştin, ben de yine bakakalmıştım öyle. Uyanınca yatağın kenarına oturdum, elim boştu.. Ama o gün avucumda kalan o poşetin sapı hâlâ orada gibi. Nasır…

Evde kimse uyanık değil, ben yine sana yazıyorum. Elimde telefon, karanlıkta ekran gözümü alıyor, çok da umurumda değil. Bugün o vitrinin önünden geçtim yine. Yürüyordum, kafam başka yerdeydi, sonra ayaklarım kendi…

Bu Sefer Ağlamadım

Dün gece annemin yanında oturuyordum, televizyon açıktı ama ikimiz de bakmıyorduk. Annem birden "yüzün yine düşük" dedi. "Yok bişi" dedim. O da bilmiyor mu sanki. Gözlerimi kaçırdım hemen. Sonra kalktım, odama geçtim…

O Kafede Yanından Geçerken

Seni geçenlerde bir kafede gördüm. Yanında eşin, çocuğun... Ben bir masada, elimde soğumuş çay. Kalkıp yanına gelsem ne derdim bilmiyorum, belki de hiçbir şey. Sadece başımı öne eğdim, sen görme diye. Ama sen zaten hiç…

Bugün çekmeceyi düzenliyordum. Hani şu hiç açmadığım çekmeceyi. Fotoğraf çıktı. Üniversitenin bahçesi. İkimiz de gülüyoruz, benim saçlarım uzun, senin omzunda o eski çantan. O gün sana bir şey söyleyecektim, hatırlıyor…

Vitrindeki Defter

Bu gece yine o defteri çıkardım çekmeceden. Hani şu yeşil kapaklı olan. Kapağı artık biraz yıprandı, köşeleri kıvrıldı ama ilk sayfayı her açışımda içim bi tuhaf oluyor. Senin el yazın. "Güzel yaz." İki kelime. Yirmi…

Bu saatte uyumam lazım, biliyorum. Yarın yine o kalabalık, gürültülü hayat... Ama ben yine o kutunun başına oturdum. Hani şu gönderemediğim mektupların olduğu kutu. “Sevgili...” diye başlamışım hep. Sonrası yok…

Bugün o kadar normal geçti ki... yani normal işte, okula gittim, eve döndüm, senin yanına uğradım. Ama bir ara telefonu elime aldım, eski fotoğraflara baktım. Hani şu sahilde çekildiğimiz var ya, hani benim elimde…

Ellerim kapının dışında

Bugün yine yanındaydım. Kapıdan çıkarken hemşirelere gülümsedim, asansörde kimse yoktu, iyi ki yoktu. Ellerim… kapı kapanınca titremeye başladı işte. Her seferinde aynı şey. İçerideyken hiçbir şey yokmuş gibi duruyorum…

Yine uyandım bu saatte. Herkes uyuyor, ben yine kendi kendimle konuşuyorum. Perdeyi araladım, dışarısı yağmurlu mu değil mi belli değil, o ağır sonbahar kokusu geliyor burnuma… Seni hatırlatıyor. Her şey hatırlatıyor…

Bu saate kadar oturdum

Bu saate kadar oturdum. Uyumadın mı diye sormadın. Salonda ışık yanıyordu, kapıyı kapattın içeriden. Ben de burada, kendi kendime konuşuyorum işte.. Eskiden bu saatlerde ikimiz de uyanık olurduk. Gülerdik. Bir şeyler…