Seni yine gördüm.

Seni yine gördüm. Rüyamda. Poşetler yine yerdeydi, sen yine eğilmiştin, ben de yine bakakalmıştım öyle. Uyanınca yatağın kenarına oturdum, elim boştu.. Ama o gün avucumda kalan o poşetin sapı hâlâ orada gibi. Nasır gibi. Geçmiyor.

Ne kadar oldu o gün? Saymadım. Yalan söylüyorum, saydım. Her ayın dokuzunda içimden bir gün daha ekliyorum o karşılaşmanın üstüne. Sanki sayarsam bir yere varacakmış gibi. Nereye varacaksa..

Sana bozuldum, hem de fena. O zaman söyleyemedin. Ben de söyleyemedim. İkimiz de aynı poşetlerin etrafında döndük durduk, iki kelimeyi bir araya getiremedik. Şimdi ikimiz de başka hayatların içindeyiz. Ben başkasının yanında uyuyorum ve her gece senin gözlerini düşünüyorum. Utanıyorum bundan. Sonra daha çok kızıyorum. Sana mı, kendime mi, bilmiyorum…

O gün bir şey daha vardı. Poşetlerden biri yırtılmıştı, hatırlıyor musun? Elmalar yuvarlanmıştı kaldırıma. Sen eğilip toplarken ben senin ellerine baktım, yüzüne değil. Çünkü yüzüne baksam ağlayacaktım. Hâlâ baksam ağlarım. Belki de o yüzden hiç bakamadım ya 🙈

Bazen diyorum ki keşke karşılaşmasaydık. Hiç görmeseydim seni o sokağın ortasında, elinde poşetlerle. O zaman bu kadar.. bu kadar içimde kalmazdı. Ama sonra diyorum ki iyi ki gördüm. Hem iyi ki gördüm hem keşke görmeseydim. Çünkü o birkaç saniyede anladım ki sen de bana bakıyordun, benim baktığım gibi. İkimiz de aynı şeyi taşıyoruz ve ikimiz de susuyoruz.

Sana bir şey söyleyeceğim ama.. söyleyemiyorum. Yine. Yine aynı yerde kalıyorum. O günkü gibi. Poşetlerin dibinde kalan o bakışta kalıyorum işte…