Bu saatte yazmak da ne bileyim.

Bu saatte yazmak da ne bileyim. Gündüz bir telaşın içinde insan unutuyor, gece olunca hepsi geri geliyor.

Bugün annemin yanındaydım. Oturmuş, bir şeyler anlatıyordu; ben onu dinliyormuş gibi yaparken aklıma o akşam geldi yine. Hani şu duraklı akşam. Kimse konuşmadan beklemiştik ya hani. Sen elimi tutmuştun, ben hiçbir şey dememiştim. Söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki, hepsi boğazımda kaldı.

Bugün fark ettim, annem bir şey sordu, ben 'efendim' dedim. Kafam neredeydi bilmiyorum. İşte böyle oluyor. En sıradan anda bile sen çıkıp geliyorsun.

Bir mesaj yazdım, sildim. Bir daha yazdım, göndermedim. O mesaj hâlâ duruyor bir yerde. Her seferinde açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Sanki bir gün gönderecekmişim gibi. Ama göndermiyorum. Göndersem ne olacak ki? Sen başkasıyla nişanlandın. Davetiye bile gelmedi. O kadar.

Kızgın mıyım? Bilmiyorum. Bazen evet. Bazen sadece yorgunum. Çoğu zaman sessizim işte.

Neyse. Gece uzun, ben yine kendime anlatıyorum. Sen uyuyorsundur.