#söyleyememek

O Masaya Bir Daha Oturmayacağız

sana yazıyorum çünkü başka türlü söyleyemiyorum. telefonda konuşsam sesim titrer, yüz yüze gelsek zaten hiçbir şey diyemem, biliyo'sun. kelimeleri yazınca en azından bir sıraya giriyolar. yazdıktan sonra da siliyorum…

Kütüphanenin o masası

Bugün o yolu tuttum yine. Kütüphanenin önünden geçerken ayaklarım durdu. İçeride kimse yoktu, masalar boştu. Senin oturduğun masa da boştu. İki yıl boyunca aynı masaya oturmuştun. Ben de karşına geçip kitap açmış gibi…

Yine o çekmeceyi açtım. Gece yarısı, ne işim vardı orada bilmiyorum. O bileklik hâlâ orada. Hiç takmadım. Düğünden kalma, hani şu senin "tak da bir şeyler hatırla" dediğin… takmadım işte. Şimdi de takamıyorum. Bir kere…

Düğün Işıkları

Havalar serinlemeye başladı ya, hani akşam olunca insan bir üşür, bir de içi sızlar ya. Bugün öyle bir akşam işte. Kafamda hâlâ o düğün salonunun ışıkları, o kalabalık, bir de senin o köşede duruşun var. Geçen hafta…

Kulağımda hâlâ o ses

Bugün yine dinledim. O ses kaydını. Hani şu en son konuştuğumuz günün kaydı. Sen 'artık dayanamıyorum' demiştin ya. Ben hâlâ oradayım. Sen çoktan gittin, ben o cümlede takılı kaldım. Bazen diyorum ki silelim artık…

Bu gece yine uyku tutmadı. Bu sefer o masayı düşünmeyecektim, kendime söz vermiştim ya... başaramadım işte. Kalktım, mutfağa gittim, bir bardak su aldım elime, sonra balkona çıktım. Şehrin gecesi serin. Hani şu düğün…

Telefonu açtım yine. Yazdığım o mesaj orada duruyor, göndere basmadan. Kaç kere okudum bilmiyorum, her seferinde bir cümlesini silmek istiyorum, sonra vazgeçiyorum.. Akşam oldu, hava karardı. Eylül geldi işte. Sen hâlâ…

Bu saatlerde hep aynı şey oluyor. Uyku tutmuyor, telefonu elime alıyorum, oradan oraya bakıyorum… ve bir yerde karşıma sen çıkıyorsun. Yine. O fotoğraf. Yüzüğün. Elini nasıl tuttuğunu gördüm. Bir de gülüşün var ya hani…

O kare

Sen kanepede uyuyorsun yine. Üzerine örttüm. Nefes alışını dinliyorum. Bu akşam albümü buldum. Hani şu eski olan. Açtım, orada o kare vardı. İlk gün. Arkadaşın doğum günü. Kalabalık bir masa, biz yan yana. Bilmiyordum…

O gülüşü hâlâ duyuyorum

Bu gece yine o kaydı açtım. Bilmem kaçıncı kez. Önce kızdım sana, yine. Sonra gülüşün geldi, dalgaların arasından, ve ben yine eridim. Her seferinde aynı şey oluyor, hiç şaşırmıyorum artık. İnsan kendi kendine bu kadar…

Eylül yaklaşırken

Eski sevgilim… yine buradayım. Bu gece evdeyim, annem erkenden yattı, ben de kendime bir çay demledim ama soğumasını beklerken yine sana daldım işte. Yaz bitiyor ya, hani şu akşamüstü hafif serinlik gelir, insanın içi…

Gece yarısı oldu yine. Herkes uyuyor, ben o fotoğrafa bakıyorum. Ya... o gülüşlerin hâlâ orada duruyor işte. İkimiz de gülüyoruz, hiçbir şey olmamış gibi 🙈 Sen hiç geç kalmadın bana. Hep bekledin beni. Ben hep geç…

O masaya bir daha oturamadım

Bu saatte uyumak mümkün değil. Dışarıda yaz bitiyor, ben hâlâ aynı akşamın içindeyim. Bugün nedense seni çok aradım. Arasam mı diye düşündüm ama... arasam ne diyeceğim ki, işte öyle. Hatırlıyor musun, o düğünde ilk…

Az önce yine o kolyeyi düşündüm. Açmadım bile çekmeceyi, sadece elimi üstüne koydum. Kapattım. O kadar. Bir sene önce bugün… ne biliyorum, tam bir sene mi? Saymadım. Saymayı bıraktım sonunda. Ama takvimde bir yer var…

canım, biliyor musun… bugün yine açtım o mesajı. "bu sefer farklı" yazmıştın. okudum, kapattım. okudum, kapattım. ya ben ne yapıyorum işte… 🙈 her dönüşünde kapıda sen varsın, ben de sevinsem mi korksam mı bilemiyorum…