Kulağımda hâlâ o ses
Bugün yine dinledim. O ses kaydını.
Hani şu en son konuştuğumuz günün kaydı. Sen 'artık dayanamıyorum' demiştin ya. Ben hâlâ oradayım. Sen çoktan gittin, ben o cümlede takılı kaldım.
Bazen diyorum ki silelim artık. Parmak gidiyor, tuşun üstünde duruyor. Sonra bırakıyorum. Silemiyorum. Silemiyorum işte.
Bu akşam yine tren geçti. Evin oradan. İçimden bir ses hâlâ 'belki bu sefer' diyor. Belki bu sefer inen sensindir. Belki bu sefer.
Yoruldum artık. Özlemekten yoruldum. Her akşam aynı pencereyi açmaktan, aynı boşluğa bakmaktan, aynı sesi dinlemekten. Ama vazgeçemiyorum da. Ne garip, değil mi.
Seni seviyorum. Hâlâ. Hiç gitmemişsin gibi seviyorum. 🙈
Bazen kızıyorum sana. Neden diyorum, neden hiçbir şey açıklamadan çektin gittin. O cümleden başka tek bir cümle bırakmadın. Sonra susuyorum. Çünkü biliyorum, cevabın yok. Olsa da duymak istemem belki.
İnşallah iyisindir. Neredeysen.
Ben buradayım. Hâlâ.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
