O kare
Sen kanepede uyuyorsun yine. Üzerine örttüm. Nefes alışını dinliyorum.
Bu akşam albümü buldum. Hani şu eski olan. Açtım, orada o kare vardı.
İlk gün. Arkadaşın doğum günü. Kalabalık bir masa, biz yan yana. Bilmiyordum. O gece bilmiyordum ki bu adam hayatım olacak diye.
Yüzüne baktım o karede. Gülüyorsun. Ben de gülüyorum. İkimiz de birbirimize bakıyoruz. Kalabalığın içinde sadece ikimiz varız sanki. Ya o gün ya. O gün bir şey oldu işte. Anlatamıyorum.
Sonra ağladım. Neden ağladım bilmiyorum. Yıllar geçti ya. Ama biz aynıyız. Değil mi? Aynıyız.
Bugün yorgun geldin. Konuşamadın bile. Yemek yerken gözlerin kapanıyordu. Kızmadım. Sadece baktım. İçimden teşekkür ettim. Ne için biliyor musun? Her şey için. Her gün için. Kocaman bir teşekkür.
Sana söyleyemiyorum. Neden bilmiyorum. Ağzımdan çıkmıyor. Çok seviyorum ya. O kadar çok ki bazen söyleyemiyorum. Saçma biliyorum.
Şimdi burada oturuyorum. Sen uyuyorsun. Ben yazıyorum. Belki bir gün okursun. Belki okumazsın. Ama ben yazdım işte.
Hayatım. Uyu sen. Ben yanındayım.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
