#yüzük

Bu saatte yine sen

Yine bu saatte, yine sen. Gündüz bir şekilde idare ediyorum da gece olunca... olmuyor işte. Herkes uyudu, ev sessiz, ben bir tek kendi kafamın içinde gürültü çıkarıyorum. Ve o gürültünün içinde hep aynı ses: sen. Bugün…

Bu gece yine seni düşünüyorum. Gittiğimde elini tuttum, parmakların soğuktu ama sıkıca tuttun beni. İyi olacağız dedim, bu sefer yarım bırakmadım. "Beni bırakmayacaksın, o yüzüğü ikimiz takacağız" dedim, sesim titredi…

Kutunun Kapağı

Yine o kutu. Yine aynı parmağım, yine aynı tereddüt. Çıkardım, koydum, kapattım. Sonra açtım, yine taktım. Kaç gecedir aynı şeyi yapıyorum, artık sayısını unuttum. Parmağımda bir iz kaldı sanki, halka gibi değil de bir…

Bu Gece de Çıkarmadım

Yine oturdum yatağın kenarına, yüzüğü çıkardım. Avucumda soğuk soğuk duruyor, parmağımdaki o boşluğa bakıyorum ve içimden bir ses "koy şunu kutuya, bitsin artık" diyor. Koydum. Kapadım. İki saniye geçti, geri açtım…

Beyaz Elbise

Bugün yine o fotoğrafa baktım. Bakmayacağım demiştim, kendime söz vermiştim. Ama işte... yine baktım. Beyaz elbisenin içinde, elini başka birinin eline vermişsin. Gülüyorsun. O gülüşü ben bilirim, o gülüşü... Kızmıyorum…

Kutuyu artık kaldırmıyorum

Annem dün odamı toplarken kutuyu yine buldu, bir şey demedi, çekmeceye geri koydu. Biliyor işte. O günden beri biliyor. Ben de artık saklamıyorum, çekmecede duruyor, her sabah elim bir yere gidiyor, gözüm ona kayıyor…

Dün gece rüyamda seni gördüm. Hani şu bizim masada, karşımda oturuyordun. Ama bu kez gülümsüyordun. Öyle bir gülümseme ki... uyanınca yüzüm ağrıyordu, kendi kendime gülmekten. Sonra yatağın diğer tarafına baktım. Boştu…

gece yarısını geçti, ev sessiz, kutu yine çekmecede duruyor. canım biliyor musun bugün açmaya çalıştım, elim gitmedi, bıraktım. iyi olacağız diyeceğim, biliyorum diyeceğim ama sözüm ağzımda kalıyor.. sonra susuyorum…

Belki bir gün okursun

Bugün evdeyim, iş yok, güç yok. Annemle oturduk, o çay koydu, ben camdan dışarı baktım. Hava sıcak, bunaltıcı, ama içim tuhaf bir şekilde sakin. Hani kavga edersin, sonra bir köşeye çekilip oturursun ya, işte öyleyim…

yüzüğü görmek istiyorum artık

Canım, bugün hastaneden çıkarken kapıda bir an sen bana gülümsedin ya... o gülümsemeyi eve kadar taşıdım, hâlâ duruyor içimde. Sabahtan beri düşünüyorum da, dün gece kutuya bir daha baktım. Yine açmadım. Ama bu sefer…

Canım, uyuyamadım yine. Kalktım, masaya oturdum; yüzük hâlâ orada, ilk günkü yerinde duruyor. Biliyorum, kaldır artık diyorsun içinden. Kaldıramıyorum… Bugün bir an, telefonu elime aldım. Son mesajın hâlâ orada…

Yine uyku tutmadı. Annem uyudu, evin bütün ışıkları söndü, bir benim içimdeki lamba yanık kaldı. Yine o mesaja gittim. Biliyorum, sileceğim dedim kaç kere… silmedim. Parmaklarım ezberlemiş, açıyorum işte. Her okuyuşta…

Hâlâ o mesaja bakıyorum. Hani şu son konuşmadan önce attığım mesaja. Ne yazdığımı biliyorum ama söyleyemem… sanki söylersem o geceyi baştan yaşayacağım, o yüzüklerin çıktığı anı.. Sen gittin ya, ben o cümleyi bir türlü…

Masada kalan

canım, yine o masadayım. gece yarısını geçti, ev sessiz, ben sessiz… yüzük hâlâ duruyor orada, sen bıraktığın gibi. dokunamıyorum. aylar oldu, hâlâ dokunamıyorum 🙈 o akşam “artık yürümez bu” dedin ya… hâlâ o cümlenin…

O Yüzük Hâlâ Aklımda

Akşam oldu yine, cam açık, dışarıdan biri geçiyor, gülüşüyorlar. Ben de sana bakıyorum be. Günlerdir aynı ekran, aynı beyaz elbise. Nişanlanmışsın ya. Ben de gördüm. Herkes gibi ben de gördüm. Biliyor musun, hâlâ o gün…