Beyaz Elbise

Bugün yine o fotoğrafa baktım. Bakmayacağım demiştim, kendime söz vermiştim. Ama işte... yine baktım. Beyaz elbisenin içinde, elini başka birinin eline vermişsin. Gülüyorsun. O gülüşü ben bilirim, o gülüşü...

Kızmıyorum sana. Yani kızmıyorum derken, kızıyorum be. Nasıl olur ya? Koridorda bana çarptığın gün, o çantayla, hatırlıyor musun? Yere düşen kitaplar falan... ikimiz de gülmüştük. Ben o günü hâlâ dün gibi hatırlıyorum. Sen hatırlıyor musun? Hatırlamıyorsan söyleme zaten, boş ver.

O yüzüğü alamadım. Param yetmedi işte, ne yapayım. Hâlâ içimde o. Vitrinde görmüştüm, senin parmağına yakışacağını düşünmüştüm. Ama alamadım. Şimdi başka birinin elinde parlayan bir yüzük var, benim veremediğim yerde. Koyuyor mu? Evet. Canımı yakıyor.

Özlüyorum seni. Hem de nasıl. Ve bu özlem, bu öfkeyle karışınca... bilmiyorum, tanıyamıyorum kendimi. Keşke o gün koridorda sana çarpmasaydım diyorum bazen. Sonra hemen vazgeçiyorum, çünkü o gün olmasaydı seni hiç tanımayacaktım.