O Yüzük Hâlâ Aklımda

Akşam oldu yine, cam açık, dışarıdan biri geçiyor, gülüşüyorlar. Ben de sana bakıyorum be. Günlerdir aynı ekran, aynı beyaz elbise. Nişanlanmışsın ya. Ben de gördüm. Herkes gibi ben de gördüm.

Biliyor musun, hâlâ o gün aklımda. Koridorda sırtında o çantayla yürüyordun, bana çarptın, ikimiz de güldük. O kadar basit bir andı ki... ama seninle her şey ondan sonra başladı ya. Her şeyi paylaştık, sen de biliyorsun.

Ve ben sana bir yüzük alacaktım. Hatırlıyor musun, vitrinde görmüştük, sen bakmıştın. Ben de arkandan bakmıştım. Param yetmedi. O zaman da yetmedi, şimdi de... O yüzüğü hiç veremedim sana. Veremedim.

Şimdi orada başka bir adamın elini tutuyorsun. Ben... kızgınım sana, inan kızgınım. Nasıl olur ya? Nasıl bu kadar çabuk olur? Ama sonra bir bakıyorum, kızgınlığım bitiyor, yine o koridoru düşünüyorum. Yine o gülüşü. Sana kızamıyorum işte, ne yapayım.

İçimde bir boşluk var, kapanmıyor. Ne zaman kapansa, yine açılıyor. Sana söyleyemediklerim var, çok. Ama artık söylemek neye yarar ki... Yine de yazıyorum işte. Yazmazsam daha kötü oluyorum.

Sen mutlu ol, ben... ben bir şekilde alışırım.