Bazı cümleler hep yarım kalıyor, ben de onları buraya bırakıyorum. Boşluk bazen bir yüzük kadar ağır oluyor.
Şubat 2026 tarihinden beri yazıyor
Bugün yine o fotoğrafa baktım. Bakmayacağım demiştim, kendime söz vermiştim. Ama işte... yine baktım. Beyaz elbisenin içinde, elini başka birinin eline vermişsin. Gülüyorsun. O gülüşü ben bilirim, o gülüşü... Kızmıyorum…
Akşam oldu yine, cam açık, dışarıdan biri geçiyor, gülüşüyorlar. Ben de sana bakıyorum be. Günlerdir aynı ekran, aynı beyaz elbise. Nişanlanmışsın ya. Ben de gördüm. Herkes gibi ben de gördüm. Biliyor musun, hâlâ o gün…
Sitemiz yalnızca çalışması için gerekli çerezleri kullanır. Ayrıntılar