Kutunun Kapağı

Yine o kutu. Yine aynı parmağım, yine aynı tereddüt. Çıkardım, koydum, kapattım. Sonra açtım, yine taktım. Kaç gecedir aynı şeyi yapıyorum, artık sayısını unuttum. Parmağımda bir iz kaldı sanki, halka gibi değil de bir yara gibi. SEN bunu hiç bilmeyeceksin.

Bugün iki yıl önceki o koridoru düşündüm yine. Elinde kahve, dökmeden yürümeye çalışıyordun, o kadar dikkatliydin ki... Gülmüştüm. İçimden. Şimdi o kahveyi bile özlüyorum, senin o telaşını bile. O zamanlar her akşam bir ses kaydı, bir cümle, bir şey. Telefonumda birikmiş, dinlemeye kıyamadığım sesler var hâlâ. Bazı geceler açıyorum, seni duyuyorum, sonra kapatıyorum. Çünkü artık öyle konuşmuyorsun.

Nişanlandık ya. Nişanlandık ve sustun. Bir yüzük taktık parmağımıza, onunla birlikte sanki ağzımıza da bir kilit vuruldu. Ne oldu sana? Ne oldu bize? Ben sana kızmak istemiyorum ama KIZIYORUM. Çünkü artık hiçbir şey söylemiyorsun. Bir gün "iyi misin" diye sormuyorsun, bir gün "canım sıkıldı" demiyorsun. Sanki ben yokum, sanki biz hiç olmadık.

Sonra kendime kızıyorum. Çünkü bitiremiyorum. Kaç kez denedim, kaç kez o kutuyu kapattım, kaç kez "bu son" dedim, sonra yine parmağıma taktım. Seni bırakmak istemiyorum belki de. Ya da bırakmaya korkuyorum. Bilmiyorum. Ama biliyorum ki her gece bu yüzükle yatıyorum, her sabah yine onunla uyanıyorum.

Belki bir cümle yeter diye düşünüyorum bazen. Senin bir cümlen. Ama yazmıyorsun. Ve ben her gece buraya yazıyorum, belki sen okursun diye değil, içimde biriken şeyi bir yere bırakmak için. Bugün de bıraktım işte. Yine.

Parmağımda hâlâ o halka var. Ve sen hâlâ yoksun. Ama ben yine de her gece aynı şeyi yapıyorum: çıkarıyorum, koyuyorum, takıyorum. Belki bir gün gerçekten koyarım. Belki bir gün gerçekten bırakırım. Ama bu gece yine taktım. Yine seni taktım parmağıma. Yine seni.