Masada kalan

canım, yine o masadayım. gece yarısını geçti, ev sessiz, ben sessiz… yüzük hâlâ duruyor orada, sen bıraktığın gibi. dokunamıyorum. aylar oldu, hâlâ dokunamıyorum 🙈

o akşam “artık yürümez bu” dedin ya… hâlâ o cümlenin içindeyim. neden diye sormadım bile, soramadım. çünkü gözlerinde bir şey vardı, anlayamadım.. sana da anlatamadım kendime de. herkes bize yakıştırırdı, annem hâlâ adını anınca sesi düşüyor, ben bir şey diyemiyorum 🥺

susmayı denedim, gerçekten denedim. olmadı. son mesajın duruyor telefonda, sil butonuna her dokunuşumda elim geri çekiliyor. silmek… sanki seni ikinci kez kaybetmek gibi. ama sen zaten gittin, di mi 🙊

kızmak istiyorum sana, bazen kızıyorum da. sonra o yüzüğü görüyorum, sesim yine alçalıyor… napayım. canım, hâlâ seviyorum işte. anlatamadım.. hiç anlatamadım.