#söyleyememek

Kutlama

Gece yarısı. Uyumam lazım. Uyuyamıyorum. Bugün bir düğüne gittim. Halay çektim, güldüm, masada en çok konuşan bendim 🙃 Kimse fark etmedi. Ya da ben fark ettirmedim. Salonda bir çift dans ediyordu. Kız gülüyordu, çocuk…

Bugün yine o mesajı düşündüm. Hani şu yazıp yazıp sildiğim. Bir türlü gönderemediğim. Elimde telefon, harfler tek tek diziliyor, sonra başparmağım geri silme tuşuna basıyor ya. Sanki içimden bir ses "gönderme" diyor…

Yine o mesaj. "Nasılsın?" İki yıl sonra, gece yarısını çoktan geçmişken. Telefonu elime aldım, ekrandaki yazı hâlâ oradaydı, parmağım kaydırırken titriyordu. Bıraktım, tekrar aldım. Yazdım. Sildim. Yine yazdım. Sildim…

Ya... bilmiyorum artık nereden başlayacağımı. Yine o mesajlardayım. Hani şu sabaha kadar süren, sonu gelmeyen konuşmalarımız var ya, işte onları okuyorum tek tek. Bazılarını o kadar çok okudum ki ezberledim artık…

gece yarısını geçti, ev sessiz, kutu yine çekmecede duruyor. canım biliyor musun bugün açmaya çalıştım, elim gitmedi, bıraktım. iyi olacağız diyeceğim, biliyorum diyeceğim ama sözüm ağzımda kalıyor.. sonra susuyorum…

O fotoğraftaki kadın

Sevgilim, Gece yarısı oldu, ev sessiz. Yine o fotoğrafın karşısındayım. Hani şu düğünde çekilen tek kare. Elimde kala kala o kaldı. Bakıyorum, bakıyorum... o kadını tanımıyorum. Gülümsüyor, evet, ama gözlerinde bir şey…

Gelmeden

Kafede oturuyorum. Karşımda boş bir sandalye var ve ben o sandalyeye bakmamak için kendimi zor tutuyorum.. Sabah aynaya kaç kere baktım bilmiyorum. İki kere çıktım evden, iki kere geri döndüm. Saçım mı, üstüm mü, yoksa…

O kare

Gece yarısı oldu. Uyku yok. Galeriyi açtım, parmağım kendi kendine kaydırıyor. Ta ki o kareye gelene kadar. Konserde çektiğim fotoğraf. Hani şu senin omzun omzuma değerken çektiğim. Sahne görünüyor karede, ışıklar…

Bu Gece de Çıkarmadım

Yine oturdum yatağın kenarına, yüzüğü çıkardım. Avucumda soğuk soğuk duruyor, parmağımdaki o boşluğa bakıyorum ve içimden bir ses "koy şunu kutuya, bitsin artık" diyor. Koydum. Kapadım. İki saniye geçti, geri açtım…

cebimdeki bileklik

Pazar öğleden sonrası işte. Herkes bir yere gidiyor, ben yine bu koridordayım. Camdan bakıyorum, dışarıda güneş var, insanlar geziyor. Ben ise sadece senin kapının açılmasını bekliyorum. Her seferinde içimden bir ses…

O gülüşü hâlâ duyuyorum

Bu gece yine o kaydı açtım. Bilmem kaçıncı kez. Önce kızdım sana, yine. Sonra gülüşün geldi, dalgaların arasından, ve ben yine eridim. Her seferinde aynı şey oluyor, hiç şaşırmıyorum artık. İnsan kendi kendine bu kadar…

Cebimdeki o fotoğraf

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Herkes uyudu, evin içi çok sessiz. Ben de oturdum, elimde telefon, sana yazıyorum işte. Yazacak bir yer arıyorum kendime, bir de seni koyacak bir yer. Biliyor musun, bugün yine o fotoğrafa…

Bu sabah yine açtım o taslağı. Açtım diyorum ama okumadım. Ekranda öylece duruyor, imleç yanıp sönüyor, ben sadece bakıyorum. Yıllardır orada. Sanki bir gün cesaret gelip de okuyacakmışım gibi. Gelmiyor işte. İnsan bazı…

O el hâlâ avucumda

Anlat desen ne anlatayım. Yine aynı şeyi anlatacağım işte, sen de biliyorsun, ben de biliyorum ama yine yazıyorum. Çünkü başka yazacak bir şey yok.. olsa yazardım. Bugün pazartesi. Günlerden ne fark eder ki, akşam…

Bugün o fotoğrafı yine açtım ya. Küçük olan yanıma geldi, "anne bu kim" dedi. Sustum be, sustum işte. O mesaj hâlâ duruyor, hiç göndermedim. İçinde ne yazdığını sen biliyorsun ama. Aslında bilmiyorsun. İşte en kötüsü…