Bu sabah yine açtım o taslağı.

Bu sabah yine açtım o taslağı. Açtım diyorum ama okumadım. Ekranda öylece duruyor, imleç yanıp sönüyor, ben sadece bakıyorum. Yıllardır orada. Sanki bir gün cesaret gelip de okuyacakmışım gibi. Gelmiyor işte. İnsan bazı şeyleri okumaktan değil, bilmekten korkuyor...

Hani kantin vardı ya. Ben hep bir adım geride dururdum, sen görmezdin. Arkadaşların gülerdi, ben de gülümserdim, içimde tutardım. Sen başka birine bakardın, ben çayımı soğuturdum. Kaç ay oldu, kaç çay oldu, sayamadım. Sen hiçbirini fark etmedin. Adımı bile sormadın. Bir kez olsun gözlerin üzerimde kalmadı; bunu biliyorum ve hâlâ içim sızlıyor.

Neden şimdi aklıma düştün, bilmiyorum. Belki bu sabahtan, belki bir rüzgârdan, belki de artık bırakmam gerektiğini anladığım için. Çünkü yoruldum. Seni tanımadan özlüyorum işte, ne saçma... Ama bırakamıyorum da. İçimde o kırık inat var ya, hep aynı soruyu soruyor: bir gün fark eder miydin? Fark etseydin ne olurdu, değişir miydi bir şey, bilmiyorum. Yine de sormadan edemiyorum.

Şimdi bu taslağı silemiyorum. Açıp okuyamıyorum da. Öylece duruyor, ben de öylece duruyorum işte. Belki bir gün... neyse. Sen de bilmiyorsun bunu. Hiç bilemeyeceksin. 💔