Kutlama
Gece yarısı. Uyumam lazım. Uyuyamıyorum.
Bugün bir düğüne gittim. Halay çektim, güldüm, masada en çok konuşan bendim 🙃 Kimse fark etmedi. Ya da ben fark ettirmedim.
Salonda bir çift dans ediyordu. Kız gülüyordu, çocuk ona bakıyordu. İşte o an…
Neyse.
Ben o bakışı biliyorum. Sana bakarken ben de öyleydim. Sen hiç görmedin. Ya da gördün de işine gelmedi. Bilmiyorum artık.
Yıllarca bana her şeyi anlattın. Aşık olduğun çocuğu, kavgalarınızı, onun mesajlarına nasıl cevap vereceğini. Ben oturdum, dinledim, akıl verdim. Ne güzel arkadaştım di mi 🙈 Ne güzel, ne salağım.
Bir cümle vardı. Tek bir cümle. Söylesem her şey değişirdi belki, belki de hiçbir şey. Ama söylemedim. Sen gidene kadar, son güne kadar sustum. Kendi ellerimle…
Şimdi düğünlerde halay çekiyorum. Herkes beni mutlu sanıyor. İyi oynuyorum, hakkını yemeyeyim 😅
O mesaj hâlâ duruyor. Açıyorum bazen. Okuyorum. Kapatıyorum. Sanki bir gün gönderecekmişim gibi. Ama göndermeyeceğim. Biliyorum. Sen zaten bilmiyorsun bile.
Kızgınım sana. Sonra hemen geçiyor, asıl kendime kızıyorum. Asıl mesele bu. Suçlu sensin diyemem ki… ben sustum.
Gecenin bir yarısı bunu yazıyorum. Yarın uyanınca sileceğim belki. Ya da bırakacağım öylece. Nasılsa kimse okumaz.
İyi geceler. Neredeysen. Umarım mutlusundur… umarım.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
