#söyleyememek

Yine bu saatte oturdum. Telefon sessiz ama ben yine de her fırsatta ona bakıyorum, huy işte. Senin adını görmeyi bekliyorum hâlâ, senin adını. Bir yıl oldu. Geçen sene bugünlerde yine gelmiştin, hani o şarkıyla. Kapıda…

Yine uyuyamadım. Gözlerimi kapatınca düğün salonu geliyor, kalabalığın içinden bir kahkaha yükseliyor… seninki. O an ne olduğunu anlamamıştım. Sadece gülümsedim, aptal gibi. İki ay sonra elini tuttuğumda kendimi…

Duydum işte

Nişanlandığını duydum. Geçen hafta. Bir arkadaşım söyledi, öylece, aramızda. Yüzüm ne yaptı bilmiyorum. Ama içimde bir şey koptu, hâlâ yerinde değil. İki yıl olmuş. İki yıl! Ben hâlâ o kantine gidince o köşeye…

İki Simit

Bugün yine o durağa gittim. Yolumu uzattım desem yeridir, otobüsüm oradan geçmiyor bile. Ama geçtim işte, karşısına geçtim, öyle durdum bir süre. Hava soğumuş artık, akşam olunca insanın yüzüne vuruyor ya hani. Ben de…

Bu saatte uyumam lazım, biliyorum. Yarın yine o kalabalık, gürültülü hayat... Ama ben yine o kutunun başına oturdum. Hani şu gönderemediğim mektupların olduğu kutu. “Sevgili...” diye başlamışım hep. Sonrası yok…

O tek satır

Ekranı açtım, kapattım. Bir daha açtım. Hâlâ orada duruyor o tek satır, ya, hâlâ orada. Silemedim. Sildiremedim işte 🫠 Ne diyeyim, ne diyeyim ki ona? Cevap yazsam ne olacak, yazmasam ne olacak? Gecenin bu saatinde…

O gün ne gülmüştün

Gece yine uyku tutmadı. Ekranı açıp kapatıp duruyorum. Sana yazacak bir şey bulamıyorum çünkü aklımdaki her cümle sana çıkıyor, her cümle seninle bitiyor. Buraya yazıyorum işte. Yüzüne söyleyemediklerimi. Rahatlıyorum…

Yine sustum

Bugün yine konuştuk. Sen anlattın, ben dinledim. Hep dinliyorum zaten. Ondan bahsettin yine, gözlerin parlıyordu. Ben de gülümsedim. İçimde bişi kırıldı ama gülümsedim işte... Keşke o gün söyleseydim. Hani neredeyse…

Sana Yazamadığım Ses Kaydı

Yine gece. Yine buradayım. Telefonun ses kayıtları klasörünü açtım, üç aydır girmedim oraya. Karıştırırken senin eski bir kaydına denk geldim, ilk haftalardan. Ne kadar da çok konuşuyormuşsun be. Ne kadar da çok şey…

Düğün bahçesinde seni gördüm ya. Yıllar sonra. Kalbim önce bir durdu, sonra üç kere hızlı hızlı çarptı. O mu bu, diye düşündüm. Sonra gülümsedin. Ben de gülümsedim. İkimiz de biliyorduk ama hiçbirimiz söylemedik…

Pencereden

Bugün ayın yirmi biri. O gün. Kızımı okula bıraktım, döndüm. Evin önünde bir araba durdu, kapı açıldı, o indi. Kızıma sarıldı, bana değil. Ben pencereden baktım. Her seferinde aynı şeyi yapıyorum, biliyor musun? Perdeyi…

Sabah yine o mesajı açtım. Hani şu silmediğim, silmeye de hiç niyetim olmayan mesajı. Okudum, kapattım, sonra bir daha açtım. Aynı şey ya, her seferinde aynı şey. Değişmiyor işte, ne yazıyorsa o yazıyor, ne…

Bugün o kadar normal geçti ki... yani normal işte, okula gittim, eve döndüm, senin yanına uğradım. Ama bir ara telefonu elime aldım, eski fotoğraflara baktım. Hani şu sahilde çekildiğimiz var ya, hani benim elimde…

O Fotoğrafa Yine Baktım

Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım ama telefonu elime almışım bir kere, galeride aşağı doğru kaydırıyorum işte. Ve yine orada. O düğün fotoğrafı. Kaç kere baktım bilmiyorum artık. Her seferinde aynı şeyi arıyorum…

Bir kış akşamı gibi

Bugün kızımızın doğum günüydü. Pasta yaptım, mumları yaktık, o da geldi. Kapıda gördüğüm an bir şey oldu bana, içim bir tuhaf oldu ya. Gülümsedi, ben de gülümsedim. İkimiz de rol yaptık işte, çocukların önünde. Mumları…