#söyleyememek

canım… Yine o kutu. Yine karşımda. Kapağını açtım, hepsini biliyorum zaten, okumaya gerek yok. Ama yine de tek tek çıkardım, hepsini gözden geçirdim 💌 Kâğıtların kokusu değişmiş, kurumuşlar. Bir tanesi var ki… işte o…

Cebimdeki Fotoğraf

Bu saatte uyuyamıyorum yine. Evin içinde bir sessizlik var, öyle bir sessizlik ki… kalkıp perdeyi araladım. Dışarıda rüzgâr var sadece. Ben de onu dinliyorum, o da beni. Bugün cebimdeki fotoğrafa yine baktım. Kaç kere…

Sen Uyurken

Yine mutfaktayım. Sen içeride uyuyorsun, nefesini dinliyorum ama duymuyorum, kapı kapalı. İlaçlarını içtin mi diye kontrol ettim, içmişsin. İyi. Saat kaç bilmiyorum, geç işte. Canım… sen. Bak yine karıştırdım. Neyse…

Gecenin Bu Saatinde

Yine o saat. Herkes uyudu, ev sustu, ben yine telefonu elime aldım. Açmayacağım diyorum kendi kendime, sonra yine açıyorum. Kaç yıl oldu, o konuşmalar hâlâ orada, silinmemiş. Baştan sona okuyorum, bir daha, bir daha…

Dün gece yine girdim o kelime oyununa. Hani şu seninle tanıştığımız yere. Kimse yoktu. Bir tek ben vardım, bir de o boş ekran. Keşke… keşke bir şey yazsaydın. Biliyorum, yazmayacaksın. Bitti. Ama ben hâlâ o son mesajı…

Sen uyudun. Nefesin o kadar düzenli ki... ben de yatakta dönüp duruyorum. Yazmazsam içimde kalacak. Bugün o düğünü hatırladım yine. Üç yıl önce bugün müydü, değil miydi, tam bilemiyorum ama aklıma düştü işte. İlk dans…

Herkes uyuyor. Ben yine o kutunun karşısındayım. Bugün bir düğün davetiyesi geldi. Elimde tutuyorum, bakıyorum... Bizim salona benziyor. O akşam aklıma geldi işte. Seninle ilk konuştuğumuz akşam. İki kelime yeterdi o…

Kantinin o köşesi

Bugün yine açtım o fotoğrafı. Hani şu eski olan, hani senin paylaştığın. Bakmamak için kendimi tuttum ama olmadı, telefonu elime aldım ve açtım işte. Kantinin ışığı, masanın üstündeki çay bardakları, senin yandan…

Yine o ses

Kardeşim yine uyudu, ben yine bu odada tek başımayım. Onun nefes sesi var sadece, bir de benim içimdeki o eski ses. Biliyorum, açıp dinleyeceğim, sonra kendime kızacağım. Yine aynı şey olacak. Açtım işte. Senin sesin. O…

Yine akşam oldu, yine sen düştün aklıma. Kaçıncı kez bilmiyorum, saymayı bıraktım. Bugün çekmeceyi açtım, yine ordaydın işte. O kitap. Sana alıp da veremediğim, yıllardır orda duran kitap. Kapağını açtım, sayfaları…

Sabah Yine Aynı

Canım, sabah yine erkenden kalktım, sana güçlü görünmek için. Sonra balkona çıktım, sigaramı yaktım ve sustum. Ağladım işte, ne yapayım. O ilk mesajı hâlâ silemiyorum. Sen atmıştın, ben okumuştum, dünya durmuştu. Şimdi…

Küpeleri taktım bu gece

Yine kutuyu açtım. Yine. Ama bu sefer farklıydı bişi. Taktım o küpeleri bu gece. Aynanın karşısına geçtim, saçımı topladım, tam düğündeki gibi yaptım. O gün de böyle toplamıştım çünkü. Sen 'bu hâlin çok güzel' demiştin…

Salonda yine o fotoğrafın önünden geçtim. Hani şu ilk yıl çekilen, ikimizin de gülmekten gözlerimizin kaybolduğu... O gece bana "bir daha bu kadar mutlu olamam" demiştin ya. Haklıymışsın, gerçekten olamadık 🙃 Geçen…

Bardağın hâlâ orada

canım… yine senin bardağını doldurdum. çayı koydum, buharı çıktı, sonra baktım. senin tarafın boş. iki yıl oldu ama ben hâlâ her akşam iki bardak çıkarıyorum. alışkanlık işte, elim gidiyor. bugün yine o günü düşündüm…

Çekmecedeki Bileklik

Bugün yine o çekmeceyi açtım. Bilerek açtım, kendime eziyet olsun diye. Bileklik hâlâ orada, kutunun içinde, hiç takılmamış. Senin bileğine hiç değmedi. Ben onu alırken hayalini kurmuştum, hatırlıyor musun? Sana…