Herkes uyuyor.

Herkes uyuyor. Ben yine o kutunun karşısındayım.

Bugün bir düğün davetiyesi geldi. Elimde tutuyorum, bakıyorum... Bizim salona benziyor. O akşam aklıma geldi işte. Seninle ilk konuştuğumuz akşam. İki kelime yeterdi o zaman, hatırlıyor musun? Ben 'merhaba' demiştim, sen gülmüştün. O gülüş... hâlâ orada bir yerde duruyor.

Sonra nişan. Gün saymalar. Herkes mutluydu. Ben de mutluydum, gerçekten. Ama o akşam... Hani sen bana 'bu kadar mı' demiştin ya, sesin titriyordu. Ben ne dedim? Hiçbir şey. Sadece baktım. O an içimden bir şey koptu, bir daha da yerine oturmadı. Neden diye soruyorsunuz ya, hâlâ... Söyleyemedim işte. Annem sordu, 'ne oldu kızım' dedi. Sustum. Babam sordu, sustum. Sen sorduğunda bile...

Düğünlerde hâlâ gözüm kapıda. Aptalca biliyorum. Sen gelmeyeceksin. Ama ben yine de bakıyorum. O akşam sen bana doğru bir adım attın, ben geri çekildim. Şimdi o bir adımı düşünüyorum. Keşke... Neyse.

O mektup hâlâ çekmecede. Her gece açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Göndermedim. Gönderemem de artık. Ama bu gece... bu gece gönderecekmişim gibi bir hâl var içimde. Saçmalık. Biliyorum. Ama bırakamıyorum işte.

Yastığa yüzümü gömüyorum. Kimse duymuyor. Allah'ım, sen duy...