canım…

canım…

Yine o kutu. Yine karşımda. Kapağını açtım, hepsini biliyorum zaten, okumaya gerek yok. Ama yine de tek tek çıkardım, hepsini gözden geçirdim 💌 Kâğıtların kokusu değişmiş, kurumuşlar. Bir tanesi var ki… işte o hep elimde kalıyor. Açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Sonra bir daha açıyorum. Sonra…

Biliyorsun, hepsini göndermedim. Bazılarını göndermeyeceğimi bile bile yazdım. Belki de o yüzden bu kadar cesurdum. Göndermediğim mektup, hiç söyleyemediğim o cümleyi taşıyor. Hani şu… “Seni kırdığımı biliyorum, üzgünüm” diyen cümleyi. Bir türlü yazamadım tam. Hep yarım kaldı, hep yutkundum 🙊

Geçenlerde bir düğündeydim, benim akrabamın kızı evleniyordu. Salon kalabalıktı, ben bir köşede oturuyordum. Bir ara bizim şarkımız çaldı. Hani şu lisede kasetten dinlediğimiz. Ben hemen dışarı kaçmak istedim ama kaçamadım. Sadece oturup dinledim, elimdeki çay bardağını bırakmadan. Tuhaf olan ne biliyor musun? Eskiden olsa telefonu elime alır, sana yazacak bir şey bulurdum. Artık bulmuyorum. Aramıyorum. Ama özlemiyorum da demiyorum. İkisi bir arada yaşanıyormuş onu anladım.

Annem “sen artık kendi hayatına baksana kızım” diyor. Bakıyorum anne, gerçekten bakıyorum. Ama içimde bir oda var ya… içinde ne mi var? Senin bana aldığın o ucuz anahtarlık. Bir sinema bileti. Bir de o yarım cümle. Eşyalarını kaldırmadım, tozunu almadım. Sadece kapısını aralık bıraktım 🚪 İlk aşkın yerine kimse geçmedi. Geçmesin de. Artık bununla kavga etmiyorum. Kabullendim.

Kutuyu kapatıyorum şimdi. Kapağı yavaşça, ses çıkarmadan. İçinden bir mektup daha almadım. Belki yarın yine alırım, belki haftaya. Ama bu gece… bu gece böyle kalsın.

Seni hâlâ seviyorum canım. Kızmadan, sitem etmeden, sadece seviyorum 🤍 İyi geceler sana, neredeysen.