Sen Uyurken

Yine mutfaktayım. Sen içeride uyuyorsun, nefesini dinliyorum ama duymuyorum, kapı kapalı. İlaçlarını içtin mi diye kontrol ettim, içmişsin. İyi. Saat kaç bilmiyorum, geç işte.

Canım… sen. Bak yine karıştırdım. Neyse.

Bugün yine kimse sormadı. Hastanede bekleme koltuğunda otururken yanımdaki kadına sordular “oğlunuz nasıl” diye, benimkine kimse bir şey sormadı. Bana da sormadılar zaten. Ben orada sadece senin yanında duran biriydim, susan biri. İçimden bağırdım ama kimse duymadı. Kızgınım be. Sana değil, hayır sana değil… kime olduğunu da bilmiyorum. Sadece kızgınım işte.

Sonra eve geldik, sen biraz gülümsedin, ben de gülümsedim. Sanki hiçbir şey yokmuş gibi. Çay koydum, sen içtin, ben de yanına oturdum. O an içimden bir şey koptu ama belli etmedim. Etmem.

Onu söyleyemedim sana. Hâlâ söyleyemiyorum. Sensiz ne yapacağımı bilmiyorum. Bunu söylersem sen daha çok korkarsın diye susuyorum. Ama ben de korkuyorum be. Hem de çok. Sen uyurken ben burada oturup düşünüyorum, sonra kendime kızıyorum. “Saçmalama” diyorum, “daha çok zaman var” diyorum. Var mı? Bilmiyorum.

Özledim ya. Seni özledim. Hasta olmayan seni, vapurda karşıma çıkan o çocuğu özledim. Özlemedim be, özledim işte. Ayıp mı? Değil herhalde.

Neyse. Çayını içtin, uyudun. Ben de birazdan giderim yanına. Saçını okşarım belki, uyanmazsın. Uyanırsan da “uyu” derim, “ben buradayım.”

Buradayım canım. Hep buradayım. 🙈