Yine o ses
Kardeşim yine uyudu, ben yine bu odada tek başımayım. Onun nefes sesi var sadece, bir de benim içimdeki o eski ses. Biliyorum, açıp dinleyeceğim, sonra kendime kızacağım. Yine aynı şey olacak.
Açtım işte. Senin sesin. O gün bana bir şey anlatıyordun, gülüyordun, ben de gülüyordum. O sesten ne var biliyor musun? Hiçbir şey. Ama ben onu dinledikçe içim bir tuhaf oluyor. Sonra kapatıyorum. Sonra bir daha açıyorum 🙈
Sinir oluyorum kendime. Elimde koca bir hiç var, bir de bir kayıt. O kadar yıl, o kadar söz, o kadar emek... hepsi bir gecede bitti. Bana bir açıklama bile getirmedin. İnsan bir cümle söyler be. Bir cümle! “Bitti” der, “başkası var” der, ne dersen de. Ama sen sustun. Sustun ve gittin.
Şimdi o kızla berabersin. Onu görünce içim nasıl bir yanıyor, anlatamam. Kızmıyorum ona aslında, ne biliyor ki. Sana kızıyorum. Sana çok kızıyorum. Senin o rahatlığına kızıyorum. Hiçbir şey olmamış gibi yaşayıp gidiyorsun, ben burada her gece aynı ses kaydıyla boğuşuyorum. Adaletsiz.
Ama işte... hâlâ seviyorum. Söyleyemiyorum kimseye. Kardeşime bile. “Bitti işte, boş ver” diyor herkes. Boş veremiyorum. Keşke verebilsem.
Senden nefret etmek isterdim. Gerçekten isterdim, çok kolay olurdu.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
