#söyleyememek

Uzakta olanım, Bu yazıyı sana göndermeyeceğim, biliyorsun. Zaten gönderebilsem bu kadar rahat yazamazdım. Gece yarısı oldu, ben yine yatağın kenarına oturmuşum, telefon elimde, ekranın ışığı yüzüme vuruyor. Aramanı…

Mutfağın Işığı

Yine mutfaktayım. Saat kaç bilmiyorum, bakmıyorum artık. Buzdolabının sesi, lavabodan damlayan su, bir de benim nefesim. Evin içinde uyuyan bir tek sen varsın, geri kalan her şey susuyor. Ben de susuyorum işte, burada…

Bu gece düğüne gittim. Komşunun kızı evleniyordu, annem zaten günlerdir hazırlanıyordu, ben de gittim işte. Kalabalık, müzik, herkes birbirine sarılıyor. Ben ortada bir tabakla dolaştım durdum. Bir ara gelinle damat…

Bugün yine o fotoğrafı açtım. Silmedim biliyorsun. Silemedim. Arada bir açıp bakıyorum, sonra kapatıyorum, sonra iki dakika geçiyor bir daha açıyorum. Sanki her bakışta bir şey değişecekmiş gibi. Değişmiyor. Hafta sonu…

Bir yaz daha bitti sayılır

Temmuzun ortası. Kumsal yine kalabalık, ben yine o yoldayım. Tek başıma. Dondurma aldım bu sefer. İki top. Kendime diyeceğim ama sen biliyorsun. O gün elinden bir ısırık alacaktım, sonra da yüzüne bakıp "seni seviyorum"…

Bu saatte uyanığım, yine

Yine uyandım. Gece yarısını çoktan geçmişti. Ev sessiz. Buzdolabının sesi bile fazla geliyor. Elim telefona gitti. Yine. Her sabah olduğu gibi. Ama bu saatte bir şey yazamam, yazmamalıyım. Uyuyorsundur. İyi ki…

Ses Kaydı

Bir ses kaydım var, hiç gönderemediğim. Bazen açıyorum, baştan dinliyorum, sonra yine kapatıyorum. Üç dakika kırk yedi saniye. İçinde her şey var: sana anlatmak istediğim o gün, yürüyüşte yanımda yürürken aklımdan…

Sana alacaktım

Bu saatte uyanık olmak hep aynı yere çıkıyor. Yatağın kenarında oturuyorum, ekranın ışığı gözümü alıyor. Yazmayacağım dedim bugün. Kendi kendime söz verdim. Sonra yine buradayım. Mezuniyet yaklaşıyor. Herkes kep, cübbe…

Bugün çekmeceyi düzenliyordum. Kolye yine orada. Kutusu biraz yıpranmış artık. Açmadım. Açsam ne olacak, takacak değilim ya. Ama atamadım da. İki yıl oldu, hâlâ duruyor işte. Sana hiç veremediğim tek şeyim o belki de…

O sesi hâlâ silemedim

Sabah yine erken kalktım. Perdeyi açtım, dışarısı daha yeni ısınıyor. Elime telefonu aldım, bilerek aldım, hani şu alışkanlık işte. Ses kayıtlarına aşağı indim, orada duruyorsun. Hiçbir yere gitmemişsin be. Biliyor…

Bu gece annemde kaldım. Uyuyamadım, kalktım. Onun eski çekmecesinde bir şey ararken... bizim fotoğraflarımız çıktı. Annem saklamış. Ben bile unutmuşum orada olduklarını. Bakamadım önce. Sonra baktım. Düğün salonu…

Biliyor musun, bugün yine o fotoğrafa baktım. Hani şu yıllar önce bir yolculukta çektiğin, benim hiç görmediğimi sandığın... Hâlâ bana göstermedin. Ben de hâlâ sormadım. Sormak istedim, yemin ederim istedim, tam ağzımı…

O Fotoğrafta Ben Yokum

Dayanamadım, yine açtım o fotoğrafı. Hani şu arkadaşlarınla çekildiğin fotoğraf. Sen ortadasın, gülüyorsun. O gülüşün var ya... Neyse. Ben arkadayım. Bulanık bir silüet. Hatta o kadar bulanığım ki, biri sorsa "bu kim"…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava hâlâ aydınlık. Yaz gelince günler uzuyor ya, ben de ne zamandır fark etmedim bunu. Bugün annemle oturduk, çay demledi. Bir ara bana baktı, "ne düşünüyorsun" dedi. "Hiç"…

Yüzüğü Hâlâ Saklıyorum

Az önce yine açtım o albümü. Hani şu köşesi yıpranmış olan. Bilmem kaçıncı kez. Kapatınca bir şey kapanıyor içimde, sonra tekrar açıyorum. Bitmiyor bu. O fotoğraflar bana hiç adil davranmıyor biliyor musun. Hepsi o günü…