Sana alacaktım

Bu saatte uyanık olmak hep aynı yere çıkıyor. Yatağın kenarında oturuyorum, ekranın ışığı gözümü alıyor. Yazmayacağım dedim bugün. Kendi kendime söz verdim. Sonra yine buradayım.

Mezuniyet yaklaşıyor. Herkes kep, cübbe, fotoğraf telaşında. Ben hâlâ aynı şeyi düşünüyorum.

İlk günü hatırlıyorum. Kalabalık bir amfi, boş yer bulmak bile dertti. Ben orta sıralarda bir yere oturdum, sen bir sıra önümdeydin. Hiç konuşmadık. Ama o gün sen ne dediysen hepsini dinledim. Defterime adını yazdım. Sadece adını. Bir kere. Sonra silmedim.

Aylarca aynı yerden sana gülümsedim. Sen bir şey anlattığında, bir arkadaşına bir şey söylediğinde… hep aynı köşeden baktım. Hep aynı mesafeden. Sen hiç dönüp bakmadın.

Bakmadın işte.

Şimdi anlıyorum ki sen beni hiç görmedin bile. Gözünün önündeydim ama yoktum. Adımı bilmiyorsun belki. Bunu düşününce oturduğum yerde kalıyorum. Kızmak istiyorum sana. Neye kızacağımı da bilmiyorum. Sen hiçbir şey yapmadın. Ben hepsini kendim yaptım.

Sana verecektim. O kalın kitabı. Okurken hep seni düşündüm. Bir cümlesinin altını çizmiştim, hâlâ ezberimde: “İnsan bazen birine sadece orada olduğu için tutunur.” Ben de öyle tutundum işte. Yanımda kimse yokken sen vardın, senin haberin yokken.

Kaç kere çantama koydum o kitabı, kaç kere çıkardım. Hep bir bahane buldum. Bir kere bile yanına gelemedim.

Kendi kendime mektuplar yazdım. Bir sürü. Hiçbirini vermedim. Bazılarını sonra okudum, güldüm, bazılarını yırttım. Ama yazmaktan hiç vazgeçmedim. Yazınca hafiflediğimi sanıyorum. Yazınca bitiyor sanıyorum. Bitmiyor.

Artık vazgeçmek istiyorum. Gerçekten. Bu yükü taşımak istemiyorum. Ama her gece aynı şey oluyor. Bir şeyler yazmadan uyuyamıyorum.

Bu gece de bırakamadım.

Mezuniyette seni son kez görürüm belki. O kitabı da bir kütüphaneye bırakırım, kapağına kimsenin anlamayacağı bir şey yazarım. Bilmiyorum.

Şimdilik sadece şunu söyleyeyim, çünkü içimde büyüdü: seni tanımadığım hâlde çok sevdim. Tuhaf, değil mi. Ama öyle.

Neyse. Gece ilerliyor. Ben yine sana yazıyorum. Yine okumayacaksın.