Mutfağın Işığı

Yine mutfaktayım. Saat kaç bilmiyorum, bakmıyorum artık. Buzdolabının sesi, lavabodan damlayan su, bir de benim nefesim. Evin içinde uyuyan bir tek sen varsın, geri kalan her şey susuyor. Ben de susuyorum işte, burada, elimde soğumuş çay bardağıyla.

Canım... yine o gün aklıma geldi. Vapurda karşılaştığımız gün. Hani ben o tarafa bakmıyordum da sen öylece duruyordun ya. Birkaç ay sonra her şey değişecekti, bilmiyordum. Bilseydim daha çok konuşur muydum, daha çok güler miydim? Bilmiyorum. Şimdi düşününce içim acıyor, o kadar.

Gündüz hastanede yine o koridorda bekledim. Sen içerideydin, ben dışarıda. Bir hemşire geçti, bir hasta, bir sedye. Kimse bana bakmadı bile. Kimse sormadı "sen nasılsın" diye. Herkes sana soruyor, tabii, sen hastasın. Ama ben de orada bir şeyler kaybediyorum her gün, kimse görmüyor. Sana da söylemiyorum zaten. Söylesem ne olacak, sen zaten taşıyamayacağın kadar şey taşıyorsun.

Sonra eve geldik, ilaçlarını içtin, yattın. Ben de buraya geldim. Mutfağa. Ağlamak için değil, yemin ederim, sadece oturmak için. Ama ağlıyorum işte, sessiz sessiz, sen duymayasın diye. Sonra yüzümü yıkayıp yanına gideceğim, gülümseyeceğim, çay getireceğim. Sen o çayı içerken benim içimde ne var, bilmiyorsun.

Kızgınım sana. Saçma biliyorum, ama kızgınım. Neden sen, neden hep biz, neden bu hikâyenin yolu hiç değişmiyor? Sana kızmak istemiyorum, kızamıyorum da. Kader mi diyeceğim, nasip mi? Bilmiyorum. Bazen diyorum ki Allah'ım, al bu yükü üzerimden, sonra hemen korkuyorum. Seni benden almasın diye. Böyle işte, bir kızıp bir yalvarıyorum.

En çok da şunu söyleyemiyorum: sensiz ne yapacağımı bilmiyorum. Ağzımdan çıksın istemiyorum, çünkü söylersem sen daha çok korkarsın. Seni korkutmak istemiyorum. Ama ben her gece burada oturup aynı şeyi düşünüyorum. Sana söyleyemiyorum, bari buraya yazayım dedim. Yazınca geçmiyor ama en azından bir yerde duruyor.

Neyse. Çay bardağını yıkayıp gideyim. Uyurken saçına bakmayı seviyorum, biliyor musun? Hiç söylemedim. Belki de söylemem. Belki de bu gece de sadece bakmakla kalırım. 🙈