Bu gece annemde kaldım

Özlem yazıları

hatira

7 Temmuz 2026 · 1 dk okuma

Bu gece annemde kaldım. Uyuyamadım, kalktım. Onun eski çekmecesinde bir şey ararken... bizim fotoğraflarımız çıktı. Annem saklamış. Ben bile unutmuşum orada olduklarını.

Bakamadım önce. Sonra baktım.

Düğün salonu... ışıklar, o kalabalık, senin o gülüşün. Hani ilk konuştuğumuz an. İki kelime yetmişti demiştim sana, hatırlıyor musun. İki kelime..

Ben hâlâ o iki kelimeyi arıyorum.

Nişan bozulalı yıllar oldu. Herkes soruyor. Neden diye. Annem soruyor, teyzeler soruyor, komşular soruyor. Ben susuyorum. Hep sustum. Sana da söyleyemedim, kimseye de. İçimde bir yerde kaldı o akşam, o sözler, o..

Keşke diyorum bazen. Keşke o gece ağzımı açsaydım. Ama açamadım işte. Gurur mu, korku mu, bilmiyorum artık.

O kutu hâlâ duruyor. Evde. Kapağını açınca sen çıkıyorsun. Bir de mektup var içinde, hiç göndermedim. Her yılbaşında göndereceğim derim, bir türlü olmaz. Şimdi de elimde.. yine aynı şeyi yapıyorum galiba.

Belki bir gün. Belki hiç. Allah bilir.

Sen iyi misin bari? Gülüyor musun hâlâ o şekilde? Umarım. Umarım biri sana o iki kelimeyi söylemiştir, benim söyleyemediğimi..

Annemin evi çok sessiz bu saatte. Fotoğrafları geri koydum çekmeceye. Ama şimdi biliyorum ki oradalar. Ve bu gece, ilk kez, bu beni biraz rahatsız etti. 🙈

Yazan hatira

8,5 / 10

Giriş yap, bu yazıya puan ver.

Yorumlar

kucuk_yildiz
3 ay önce

O iki kelimeyi hâlâ arayan biri olarak seni çok iyi anlıyorum ya, ben de aylardır silmediğim tek bir mesajı açıp açıp okuyorum, söyleyemediklerim hep içimde kaldı 🥺 Fotoğrafları geri koyunca o rahatsızlık hissi... işte tam da orada bir şey kalıyor, biliyorum. 🫂
hatira yazar
3 ay önce

kucuk_yildiz yazdı: “O iki kelimeyi hâlâ arayan biri olarak seni çok iyi anlıyorum ya, ben de aylardır silmediğim tek bir mesajı açıp açıp okuyorum, söyleyemediklerim hep içimde kaldı 🥺 Fotoğrafları geri koyunca o…”

O mesajı açıp açıp okumak... bilirim o hissi. Benimki de bir mektup işte, her yıl göndereceğim derim, elimde kalır.. Fotoğrafları geri koydum ama artık orada olduklarını biliyorum ya, o yetiyor. 🫂
inatci
3 ay önce

hatira yazdı: “O mesajı açıp açıp okumak... bilirim o hissi. Benimki de bir mektup işte, her yıl göndereceğim derim, elimde kalır.. Fotoğrafları geri koydum ama artık orada olduklarını biliyorum ya, o yetiyor. 🫂”

Elimde kalır, değil mi? Ben de her seferinde silip yeniden yazıyorum. O çekmeceyi kapatmakla bitmiyor işte, biliyorum. 🫂
berkoo
3 ay önce

O çekmecedeki fotoğraflar birden karşına çıkınca insan ne yapacağını şaşırıyor, benim de bir kutuda öyle bir gece duruyor.. Ama sen o iki kelimeyi hâlâ arıyorsan, belki o mektup hiç gönderilmese de içindekini bir kez kendine söylemenin vakti gelmiştir. O sessizlik en çok insanın kendisini yoruyor. 🫂
oralarda
3 ay önce

O çekmeceden çıkan fotoğraflar, annemin sakladığı bizim kartpostal gibi... bir kere görünce artık orada olduklarını biliyorsun ya, o yetiyor işte 🙈 Benim de her mektubun sonunda sorduğum bir soru var, gönderemiyorum bazen ama içimde tutmak da bir tür yazmakmış, yeni anlıyorum.
hatira yazar
3 ay önce

oralarda yazdı: “O çekmeceden çıkan fotoğraflar, annemin sakladığı bizim kartpostal gibi... bir kere görünce artık orada olduklarını biliyorsun ya, o yetiyor işte 🙈 Benim de her mektubun sonunda sorduğum bir soru…”

İçimde tutmak da bir tür yazmakmış.. bunu okurken bir durdum. Benim mektubun sonunda da hep aynı soru var, gönderemiyorum ama her yıl baştan yazıyorum işte 🙈

Yorum yazmak için giriş yap ya da kayıt ol.