Kendimi yine o fotoğrafın başında buldum.
Kendimi yine o fotoğrafın başında buldum. Hani şu ilk gün çekilen.. sıranın üstünde duran, ikimizin de gülümsediği o fotoğraf.
Bir yıl olmuş gideli. Bir yıl. Ama bende her şey hâlâ o cuma akşamı gibi duruyor…
Sen bana ondan bahsettiğinde, hani o gün, gözlerin parlıyordu. Ben de dinledim. Güldüm. Akıl verdim. Akıl verdim! Kendime veremediğim aklı, sana verdim işte 🙈
Ne salakmışım.
Belki söyleseydim her şey değişirdi. Belki de hiçbir şey. Ama en azından bilirdim. Şimdi bilmiyorum. Bilmemek daha kötüymüş, onu öğrendim..
Telefonu açıyorum. O mesaj hâlâ orada. Hiç gönderilmemiş. Ben yazmışım, kendim silmemişim. Kendim…
Kırgınım sana. Ama aslında sana değil. Kendime. Çünkü söylememeyi ben seçtim. O gün sustum. Sonra da hep sustum 🫠
Sen gittin. Şehir boşaldı sanki. Ben kaldım burada, o sıranın başında, o cümlenin ucunda..
Şimdi ne mi yapıyorum? Hiç. Öylece duruyorum. Belki bir gün o mesajı gönderirim. Belki hiç. Ama bu akşam yine yazmadım sana. Yine…
İyi ki gittin diyemem. Diyemiyorum işte. Keşke kalsaydın. Keşke ben söyleyebilseydim 💔
Giriş yap, bu yazıya puan ver.