#eski mesajlar

Bu akşam fincanı yıkamadım, öylece duruyor masada. Telefondaki o ekran görüntüsüne baktım yine, hani şu "artık yeter"le başlayan. Artık ezberledim ya, gözüm kapalı okurum. Yine de her seferinde bir yerim sızlıyor, işte…

Dolabın kapağını açtım

Canım, Bu gece yine uyku tutmadı. Kalktım, salona geçtim, bir bardak su aldım. Sonra ne oldu bilmiyorum, ayaklarım beni yatak odasına, dolabın önüne götürdü. Elim kutunun kapağına gitti ama kaldıramadım. Öylece durdum…

Bu Sefer Kendime Söylüyorum

Biliyor musun, bugün pazar. Pazar akşamları bende hep bir tuhaf olur, hani eskiden bu saatlerde ya otobüs terminaline giderdim ya da dönüş yoluna bakardım. Şimdi ne giden var ne gelen. Sadece ben, çayım ve pencereden…

Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava kararıyor işte. Bugün yine o şarkıya denk geldim. Yine açmadım. Başparmağım üstünde durdu, kaldırdım sonra. Kaç yıl oldu, hâlâ aşık mıyım bilmiyorum. Mesajları…

İşte yine o gün. Takvimde öyle yazmıyor ama benim içimde yazıyor: bugün tam iki yıl oldu. O listenin bana kaldığı gün. Kocam yan odada maç izliyor. Ben mutfaktayım, çay demledim. Ocağın sesi, kaşığın sesi... Sessizliği…

sesini açıp aramadım

Telefon yine elimde. Geç oldu, biliyorum. Ama uyku tutmuyor işte. O gece de böyleydi, hatırlıyor musun? İkimiz de uyuyamıyorduk, rastgele bir yerde rastlamıştık birbirimize. Konuştukça sabah olmuştu, fark etmemiştik…

kafenin kapanmasına az kaldı ama kimse gitsin demiyor işte. kulaklık takılı, o liste açık. üçüncü kez başa sardım bu gece, farkında bile değilim sona geldiğimin, zaten hiç farkında olmuyorum. o şarkılardan biri var ya…

Yine o fotoğrafa baktım. Biliyorum, sana bunu daha önce de söyledim, hatta belki söylediğim için pişman oldum, ama işte... yine baktım. Fotoğraflarda aşağı indim, aşağı indim, orada duruyor. Silmedim. Hâlâ silmedim. Ve…

Sandığın Kapağı

Canım, hani senin kına gecen var ya, elime kına yakılan gece... işte o geceden beri ellerimi yıkıyorum ama tırnaklarımdaki iz geçmiyor. Sanki birisi inadına hatırlatıyor. Sen oynarken ben gülümsedim ya, hani gözlerim…

Kendime bile söyleyemiyorum

Ya... bunu bir yere yazmam lazım artık, içimde tutmaktan yoruldum. Üç ay oldu. Üç ay. Bazen dün gibi geliyor, bazen de o otobüs durağı çok uzak bir yerde kalmış gibi. Hani yağmuru beklerken ilk kez konuştuğumuz o durak…

Odamın penceresinden dışarı bakıyorum, sokak lambası hâlâ yanıyor, kimse geçmiyor. Herkes uyudu, bir ben uyuyamıyorum. Telefonu elime aldım yine. Ne diye aldım bilmiyorum. Açtım, o mesaja geldim. Hani şu son mesaja…

Yine o mesaja baktım. Açmadım. Açamadım. Ekranda adın duruyor, ben de öyle... dokunmadan, sadece bakarak. BİR SATIR YÜZÜNDEN NEDEN BU KADAR TİTRİYORUM?! 'Yolun açık olsun' yazmışsın. O kadar. Üç kelimeyle beni kapının…

Bu sefer de kapıyı çalmadın, biliyorum. Ama ben yine de camdan baktım. Üç kere. Sonra kendime güldüm, sonra sana kızdım, sonra yine camdan baktım. Mavi bir akşam işte, beni hep bu hale getiren o mavi.. Yarım kalan o…

Bir de bunu sormak istiyorum

Bugün yine doğum günü vardı o arkadaşın. Sana söylemedim ama ben de gittim. Balkon aynı, hava aynı, hatta ısınmak için yaptığın o elleri ovuşturma hareketini hatırladım. Bir tek sen yoktun, o kadar. Herkes pastayı…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…