Sandığın Kapağı

Canım, hani senin kına gecen var ya, elime kına yakılan gece... işte o geceden beri ellerimi yıkıyorum ama tırnaklarımdaki iz geçmiyor. Sanki birisi inadına hatırlatıyor. Sen oynarken ben gülümsedim ya, hani gözlerim dolu dolu, hani herkes "ne kadar mutlu" diye baktı bana. Mutluydum be. Sen mutluydun çünkü. Ama biliyor musun, o gece eve dönünce ne yaptım? Sandığı açtım. O mektubu çıkardım. Hani şu hiç göndermediğim, hani şu üniversitede aynı sırayı paylaştığımız günlerden kalma mektubu.

Yıllardır aynı şeyi yapıyorum. Sen birine âşık oluyorsun, ben kenara çekiliyorum. Sen ayrılıyorsun, ben omuz veriyorum. Sen "yine olmadı" diyorsun, ben "kısmet" diyorum. KISMET! Ne kadar da kolay söylüyorum değil mi? Sanki içim kanamıyormuş gibi, sanki her "kısmet" deyişimde bir tarafım kopmuyormuş gibi. Alay ediyorum kendimle, biliyor musun? Dalga geçiyorum. "Aferin kızım" diyorum kendime, "iyi dayandın, iyi sustun, iyi sakladın." Ama artık gülümsemem bile acı veriyor.

Düğününde de oradaydım. Herkes gibi. Hatta daha çok gülümsedim. Fotoğraflarda hep yanındaydım, hep en mutlu. Sonra eve gelince o mektubu yine okudum. Kaç kere okudum bilmiyorum. Her seferinde bir kelime daha eklemek istiyorum sanki. "Seni seviyorum" diye başlıyor. Ama devamı hep boş. Çünkü ben hiçbir zaman devamını getiremedim. Getiremedim çünkü sen hep başkasının olacaktın. Hep öyleydi. Ben de hep seyrettim.

Şimdi gece yarısı oldu. Hava soğudu. Ben yine o sandığın başındayım. O mektup elimde. Göndermeyeceğim biliyorum. Ama söylemek istiyorum artık. Yıllardır içimde tuttuğum şeyi. SENİ SEVİYORUM! HEM DE ÇOK! Aynı sırada oturduğumuz günlerden beri! Her ayrılığında omuz verirken içimden "keşke ben olsam" diye haykırdığımı biliyor musun? Bilmiyorsun. Çünkü ben hiç söylemedim. Çünkü ben hep sustum. Çünkü... of.

Neyse. Yine kendime kızdım, yine sana kızdım, yine sandığa kaldırdım mektubu. Ama bu sefer kapağı kapatırken bir şey fark ettim: artık içimdeki ses daha az bağırıyor. Daha çok fısıldıyor. Belki de alışıyorum. Belki de bırakıyorum. Seni değil, içimdeki o hiç söylenmemiş cümleleri... 🙊