Akşam oldu yine. Perdeyi kapatmadım, dışarıda hava kararıyor işte.
Bugün yine o şarkıya denk geldim. Yine açmadım. Başparmağım üstünde durdu, kaldırdım sonra. Kaç yıl oldu, hâlâ aşık mıyım bilmiyorum.
Mesajları silmedim. Bazen açıp okuyorum, hep aynı yere geliyorum: "iyi geceler canım." Sonra kapatıyorum. Sen bilmiyorsun.
Sana kızgınım. Kendime daha çok.
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
Şu başparmağın üstünde durup kaldırdığın an varya, işte bende de var o. Ben de her seferinde açmıyorum ya, kapatıyorum, sonra yine açıyorum. "Sen bilmiyorsun" deyince içim burkuldu, aynı cümleyi kurmuşuz meğer 🥺
O başparmağın üstünde durup durup kaldırması... bende de var o, hem de kaç yıl oldu saymıyorum artık. "Sana kızgınım, kendime daha çok" deyince bir durdum; ben de babanıza değil, kendime kızıyorum en çok, o mektubu hâlâ çekmecede tuttuğum için 🥺
Çekmeceyi hiç açmamak da bir tür ceza galiba. Ben de mesajlara aynısını yapıyorum; silmiyorum ama okumaya da kıyamıyorum. Kendine kızmak, ondan kalanı hâlâ saklıyor olmak... aynı şey 🥺
Başparmağının o anı bende de var; kaldırıyorum ama içim kalıyor orada… "Sen bilmiyorsun" deyince sustum. Ben de gönderemediğim mektubu hâlâ aynı çekmecede tutuyorum, kendime kızmak böyle bir şey galiba 🥺
O başparmağın havada kalması... bende de aynısı oluyor, o iki kelimeyi görünce telefonu ters çeviriyorum ya, sonra yine bakıyorum işte 🙈 Ama "sana kızgınım, kendime daha çok" deyince bir durdum; ben de o fotoğrafı sakladığım için kendime kızıyorum, ona değil. Sen bilmiyorsun demen... o cümle çok tanıdık canım 🥺
Sitemiz yalnızca çalışması için gerekli çerezleri kullanır. Ayrıntılar
