#çay

Bu saatte uyuyamadım yine. Herkes uyudu, ev sessiz. Ben de oturdum, çay koydum kendime. Çayı görünce sen geldin aklıma. Hep öyle oluyor zaten, bir bardak çay yetiyor seni hatırlamama. Ellerin titriyordu o gün. Çayı zor…

Oğlum uyudu. Mutfakta çay demledim, tek başıma içiyorum. Anneler Günü bugün. Kimse sormadı, ben de kimseye söylemedim. Sabah oğlum yatağa geldi, elinde kâğıttan bir şey. "Anne sana çiçek yaptım" dedi. Yapıştırıcı hâlâ…

Bugün evdeydim, annem geldi oturmaya. Mutfakta çay koyarken telefonuma bir bildirim düştü, senin adın değil, başka biri. Yine de bir an elim gitti, kalbim hızlandı ya. Sonra gülüp geçtim kendi kendime. Alışmışım işte…

Bu akşam yine mutfaktaydın. Çayı koydun, bardakları çıkardın, bana doğru döndüğünde gözlerin yorgundu ama gülümsedin. Ben de o an yine aynı şeyi düşündüm… bazı şeyler söylenmeden geçiyor. Geçen hafta ensendeki o beyazı…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…

Canım, uyudun mu? Uyumuşsundur. Nefesini duyuyorum, o yüzden kısık yazıyorum. Bugün düğünden geldik ya, hani kuzenin düğünü. Ben oynarken sen kenarda oturdun, baktın bana. Sonra eve gelince hiç konuşmadık, sen banyoya…

Gülümse Dedim Kendime

Akşam oldu yine. Çocuklar uyudu, ev sessiz, ben mutfakta çayı koyarken kendime 'gülümse' dedim. Yıllardır aynı cümle. Sabah okula hazırlarken, öğle arasında, akşam bulaşık yıkarken. Gülümse. Gülümsedim ya. Ama içimden…

Bugün yine o çay bahçesini düşündüm. O masayı. Hani şu köşedeki, gölgesi üstüne düşen. O gün hava tam böyleydi işte, martın ortası, güneş var ama ısıtmıyor. Ellerim titriyordu, hatırlıyor musun. Çayı zor tuttum, bardak…

Yan yana

Sen yine uyudun. Nefesini dinliyorum. Şu an dünyada en sağlam bildiğim şey bu işte, yan odada çocukların derin nefesi, senin omzunun hafif kalkıp inmesi. Kızmıyorum artık o akşamlara. Telefona gömülüp kaldığın…

Kilidi Değiştirdim, Seni Değil

Kilidi değiştirdim. Hani şu kapıyı. Biliyorsun. Üç ay boyunca her gece o kapının önünden geçtim, sonra bir gece sen geldin ve ben açtım. İşte o kapı. Geçen hafta çilingir çağırdım, adam on dakikada halletti. Ben o…

Kendime yazıyorum bu sefer. Sana değil. Sana yazacak sözüm kalmadı zaten, onu da biliyorsun. İki yıl oldu neredeyse. İki yıl, bir insanın sesini unutmak için az mı çok mu, hâlâ bilmiyorum. Ama bugün fark ettim, artık…

Bugün annemin yanındaydım. Mutfakta çay demliyordu, ben de masaya oturmuş, gözüm pencerede öylece duruyordum. Bana sordu: "İyi misin?" Dedim ki iyiyim. Sonra bir daha sormadı. Annem bilir aslında. Bilir de üstelemez…

Keşke düğünde tanışmasaydık

Dün gece rüyamda yine o çay bahçesindeydim. Köşedeki masa. Sırtım duvara dönük, sen karşımda. Ellerim titriyordu, sen fark ettin. O an fark etmen beni daha da heyecanlandırmıştı ya, işte o yüzden hiç unutamadım o günü…

Çocuklar uyudu. Ben yine mutfaktayım, çay koydum ama içmiyorum… soğusun diye bekliyorum. O şarkı çalıyor yine. Kaçmıyorum artık, duruyorum. Dinliyorum, içim yanıyor… o gece hep aynı şarkıyı isteyip durmuştuk, garson…

Canım, yine uyuyorsun sen. Nefesini duyuyorum şuracıkta. Ben de yataktayım ama gözüme uyku girmiyor, içimden yazmak geliyor. Bugün bulaşıkları yıkarken aklıma geldi. Hani sen bazen arkamdan sessizce gelip çayı tezgâha…