Bugün evdeydim, annem geldi oturmaya.

Bugün evdeydim, annem geldi oturmaya. Mutfakta çay koyarken telefonuma bir bildirim düştü, senin adın değil, başka biri. Yine de bir an elim gitti, kalbim hızlandı ya. Sonra gülüp geçtim kendi kendime. Alışmışım işte.

Annem anlattı, komşunun kızı nişanlanmış, düğün ne zaman belli değilmiş. Ben dinliyormuş gibi yaptım ama aklım başka yerdeydi. Sana dair bir şey duyunca hep aynı oluyorum, sanki içimde bir yer hâlâ orada duruyor, o gece gibi. Hatırlıyor musun, sabaha kadar konuşmuştuk, hani güneş çıkmıştı perdelerden. Ben o gece hiç uyumadım ama yorgun değildim. Hiç yorgun değildim be.

Sonra şehir değişti, aramızda üç saat kaldı. Üç saat ne ki, deyip gülüyordum. Şimdi düşünüyorum da, o üç saat hiç bitmedi aslında. Haftada bir görüşüyorduk, sonra iki haftada bir, sonra aramalar seyreldi. Ben sana hiç kızmadım, kızamadım. Kızmalıydım belki de. Keşke kızabilseydim de içimizde bir şeyler kırılsaydı, böyle sessiz sessiz uzaklaşmasaydık.

O mesajı biliyorsun. Yazdım, sildim. Yazdım, sildim. Parmağım göndere basmadı bir türlü. Ne yazmıştım hatırlamıyorum tam ama şöyle bir şeydi: "Gel, bir çay içelim, konuşalım." Çok mu şey istiyordum, ya? Çok mu şey istiyordum yani. Bir çay. Bir çay be.

Şimdi özlemekten çok "keşke" var içimde. Keşke gönderseydim. Keşke o gece son bir kez daha sarılsaydım, sanki biliyormuşum gibi. Keşke diyorum işte, ne fark eder. Sen iyisin umarım. Gerçekten iyi ol.