#söyleyememek

Kendime bile söyleyemiyorum

Ya... bunu bir yere yazmam lazım artık, içimde tutmaktan yoruldum. Üç ay oldu. Üç ay. Bazen dün gibi geliyor, bazen de o otobüs durağı çok uzak bir yerde kalmış gibi. Hani yağmuru beklerken ilk kez konuştuğumuz o durak…

Bir sonraki sefer

Yine karşılaştık. Kafede, ben kahvemi alırken sen kapıdan girdin. O tanıdık gülümsemenle baktın ya hani, işte o an içimden dedim ki: bu sefer söyle. Bu sefer. Ama yine sustum. Ne diyecektim ki? "Üç yıl oldu, hâlâ senin…

Bugün mutfakta bir şey oldu. Bulaşıkları yıkıyordum, küçük oğlan arkamdan geldi, "baba ne zaman gelecek" diye sordu. Ben de her zamanki gibi "bilmiyorum, canım" dedim. Sonra o sustu, ben sustum. Ama içimde bir şey…

O akşam yine telefona koştum. Sesin yorgundu. Ben de bir şey diyemedim, sustum. Bir şey söyleyecektin. Başladın, yarım bıraktın. "İyi geceler" dedin, kapattın. O gece sabaha kadar oturdum. Mutfaktaki şu eski sandalyede…

Bu saatte uyumak mümkün değil zaten. Yatağın bir ucundayım, telefonu alıp bırakıyorum. Hani bir şeye bakacakmışım gibi yapıyorum, sonra boş ekrana bakıp kalıyorum. Dışarıda hava hâlâ sıcak. Bu yaz hiç serinlemedi. Ben…

O Fotoğraf

Yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu masada hep birlikte oturduğumuz gün çekilen... Sen en solda, gözlerin başka yere bakıyor. Ben en sağda, sana bakmak isteyip bakamadığım için önümdeki bardağa odaklanmışım. Çay…

İşte O Gece

Hava o kadar sıcak ki uyuyamadım yine. Telefonu elime aldım, ne yapacaksam... açtım galeriyi, biliyorsun. İşte o gece. Hani şu fotoğraf var ya, ikimiz de gerçekten mutluyuz orada. Ben sana yaslanmışım, sen gülüyorsun…

Kış akşamı, hava hâlâ soğuk. Yine o duraktan geçtim, üşüdüm diye midir nedir, güldüm kendi kendime 🙈 O zaman da kıştı. Cebimde telefon, elim cebimde, çıkarıp geri koydum. Ya bir şey yazsam? Ya yazmasam? İçim…

Yine o fotoğrafa bakıyorum. Hani şu duvarda duran, benim hiç çıkarmadığım. Sen gülmüyorsun onda, yine gözlerini kaçırmışsın. Ben de her gece aynı şeyi yapıyorum: telefonu açıyorum, yazıyorum, okuyorum, sonra siliyorum…

Odamın penceresinden dışarı bakıyorum, sokak lambası hâlâ yanıyor, kimse geçmiyor. Herkes uyudu, bir ben uyuyamıyorum. Telefonu elime aldım yine. Ne diye aldım bilmiyorum. Açtım, o mesaja geldim. Hani şu son mesaja…

Yine o mesaja baktım. Açmadım. Açamadım. Ekranda adın duruyor, ben de öyle... dokunmadan, sadece bakarak. BİR SATIR YÜZÜNDEN NEDEN BU KADAR TİTRİYORUM?! 'Yolun açık olsun' yazmışsın. O kadar. Üç kelimeyle beni kapının…

Bir de bunu sormak istiyorum

Bugün yine doğum günü vardı o arkadaşın. Sana söylemedim ama ben de gittim. Balkon aynı, hava aynı, hatta ısınmak için yaptığın o elleri ovuşturma hareketini hatırladım. Bir tek sen yoktun, o kadar. Herkes pastayı…

Kendimi yine o fotoğrafın başında buldum. Hani şu ilk gün çekilen.. sıranın üstünde duran, ikimizin de gülümsediği o fotoğraf. Bir yıl olmuş gideli. Bir yıl. Ama bende her şey hâlâ o cuma akşamı gibi duruyor… Sen bana…

O hediyeyi hâlâ saklıyorum

Eski sevgilim… yine bu saatte seni düşünüyorum. Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım biliyorum ama beynimin içinde bir ses susmuyor. O ses senin sesin. O silmek için saatlerce uğraştığım, sonra dayanamayıp geri…

canım, yine uyuyamadım. saat kaç bilmiyorum, telefonu ters çevirdim ki görmeyeyim.. ama içimden bir ses hep aynı şeyi sayıyor: kaç gün oldu konuşmayalı. iki gün mü, üç mü.. bilmiyorum işte. saymayı bıraktım ama…