Bugün mutfakta bir şey oldu.
Bugün mutfakta bir şey oldu. Bulaşıkları yıkıyordum, küçük oğlan arkamdan geldi, "baba ne zaman gelecek" diye sordu. Ben de her zamanki gibi "bilmiyorum, canım" dedim. Sonra o sustu, ben sustum. Ama içimde bir şey kırıldı işte.
Bir yıl oldu neredeyse. Sessizce gittin ya, hani kavga bile etmedik. Keşke biraz bağırsaydın, biraz kızsaydın. İnsan bağıramayınca daha çok yaralanıyor, bunu şimdi anlıyorum. Sana söyleyemediğim o kadar çok şey var ki... "Biraz daha dene" diyemedim. "Kal" diyemedim. Ben de susmayı seçtim, sen de gittin.
Dün eski fotoğraflara baktım yine. Düğün fotoğrafına. O günkü gülüşüne. Ya, o gülüşü başka birine de göstermişsindir artık, biliyorum. Ama ben hâlâ orada kalmışım. Aptalım belki de. 😔
Çocuklar için güçlü durmaya çalışıyorum, herkes diyor ki "sen iyisin, maşallah". İyiyim tabii, iyiyim de... gece olunca iyi olmuyorum işte. Yatağa girdiğimde yanım boş, o boşluk hiç dolmuyor.
Seni özledim be. Sevdiğim adamı değil belki, o günleri özledim. Ama bazen telefonda sesini duyunca, çocukları almaya gelince, içim cız ediyor. Hâlâ cız ediyor. Ne yapayım...
Kızmıyorum artık sana. Kızamıyorum. Sadece içimde kalan o cümleler var ya, onlar sızlıyor. Keşke bir gece oturup hepsini söyleyebilseydim. Söyleyemedim. 🖤
Giriş yap, bu yazıya puan ver.