#söyleyememek

Bir yıl oldu işte

Bugün tam bir yıl oldu. Bu cümleyi kaç kere kurdum bugün, bilmiyorum. Her kurduğumda içimden bir ses "ee, sonra?" diyor. Sonrası yok be. Sonrası hâlâ aynı defter, hâlâ aynı sen. Yazıyorum. Hâlâ yazıyorum. Sana hiç…

Bu saatte yazmak da ne bileyim. Gündüz bir telaşın içinde insan unutuyor, gece olunca hepsi geri geliyor. Bugün annemin yanındaydım. Oturmuş, bir şeyler anlatıyordu; ben onu dinliyormuş gibi yaparken aklıma o akşam…

Gecenin Bu Saatinde

Yine o saat. Herkes uyudu, ev sustu, ben yine telefonu elime aldım. Açmayacağım diyorum kendi kendime, sonra yine açıyorum. Kaç yıl oldu, o konuşmalar hâlâ orada, silinmemiş. Baştan sona okuyorum, bir daha, bir daha…

O Fotoğrafta Ben Yokum

Dayanamadım, yine açtım o fotoğrafı. Hani şu arkadaşlarınla çekildiğin fotoğraf. Sen ortadasın, gülüyorsun. O gülüşün var ya... Neyse. Ben arkadayım. Bulanık bir silüet. Hatta o kadar bulanığım ki, biri sorsa "bu kim"…

Gece yarısı yine telefon elimde. Uyku yok. O klasöre girdim yine. Adını değiştirdim ya, değiştirdim de içi aynı işte. Bir fotoğrafı büyüttüm. Sen yemek yiyosun, ben arkada sırıtıyorum. O zamanlar ne güzeldi be… diycem…

Bugün seni hiç aramadım

Bugün bütün gün seni aramadım. Yani aramak istemedim değil, arayamadım. İkisi arasında fark var mı, bilmiyorum. Ama telefonu elime aldım, koydum, tekrar elime aldım. Sonra mutfağa gittim, su içtim. Su içmek ne alaka…

Dün gece yine girdim o kelime oyununa. Hani şu seninle tanıştığımız yere. Kimse yoktu. Bir tek ben vardım, bir de o boş ekran. Keşke… keşke bir şey yazsaydın. Biliyorum, yazmayacaksın. Bitti. Ama ben hâlâ o son mesajı…

Yüzüğü Hâlâ Saklıyorum

Az önce yine açtım o albümü. Hani şu köşesi yıpranmış olan. Bilmem kaçıncı kez. Kapatınca bir şey kapanıyor içimde, sonra tekrar açıyorum. Bitmiyor bu. O fotoğraflar bana hiç adil davranmıyor biliyor musun. Hepsi o günü…

Yine o mesaja baktım. Hani şu son yazdığın. Okudum, kapattım. Sonra bir daha açtım… Biliyorum, artık yazmayacaksın. Ama ben hâlâ bekliyorum işte. Keşke diyorum, keşke bir kere sesini duysaydım. Yüzünü değil, sesini…

Keşke Demenin Adresi

Bu sabah yine erken uyandım. Hani şu kuşların bile daha tam uyanmadığı, gökyüzünün lacivertten griye geçmeye üşendiği an var ya, işte tam o an. Yatağın diğer tarafı boş, hatta diğer tarafı bile yok, ben hep sağ kenarda…

Telefon hâlâ elimde. Ekran karardı, ben hâlâ bakıyorum. Aynı tek kelime. Defalarca okudum. “Nasılsın?” Bu kadar. Başka bir şey yok. Şu an ne hissettiğimi bilsem bu yazıyı yazmazdım zaten. Kızgın mıyım? Değilim galiba…

Bugün yine o şarkıyı açtım. Hani senin eskiden çaldığın. Hani ben mutfaktayken arkadan gelirdi, ben de elimdeki tabağı bırakır, sana doğru dönerdim. Yine açtım işte. Artık sen çalmıyorsun ama ben yine de dönüp bakıyorum…

Sen uyudun. Nefesin o kadar düzenli ki... ben de yatakta dönüp duruyorum. Yazmazsam içimde kalacak. Bugün o düğünü hatırladım yine. Üç yıl önce bugün müydü, değil miydi, tam bilemiyorum ama aklıma düştü işte. İlk dans…

Dolaptaki Gömlek

canım, bugün yine o dolabı açtım. hani şu gömlek var ya, geçen sene aldığım. hani sana diyecektim, yakışır dedim kendi kendime, aldım. katlayıp koydum. her açışımda elime alıyorum, sonra geri bırakıyorum. işte öyle bir…

Herkes uyuyor. Ben yine o kutunun karşısındayım. Bugün bir düğün davetiyesi geldi. Elimde tutuyorum, bakıyorum... Bizim salona benziyor. O akşam aklıma geldi işte. Seninle ilk konuştuğumuz akşam. İki kelime yeterdi o…