Dolaptaki Gömlek

canım,

bugün yine o dolabı açtım. hani şu gömlek var ya, geçen sene aldığım. hani sana diyecektim, yakışır dedim kendi kendime, aldım. katlayıp koydum. her açışımda elime alıyorum, sonra geri bırakıyorum. işte öyle bir şey. veremedim. sana veremedim.

niye veremedim biliyor musun? çünkü verirsem bir şey olacak diye korkuyorum. ne mi olacak? belki teşekkür edeceksin, belki hiçbir şey demeyeceksin. belki ben sana yaklaşmışken sen yine o sessizliğine çekileceksin. ben o sessizliğe alıştım sanıyordum, alışmamışım meğer. içimde büyüyüp duruyor.

yirmi iki yıl oldu be. ilk gün seni gördüğümde sana çay söylemiştim, hatırlıyor musun? şaşırmıştın, o yüzündeki şaşkınlık hâlâ gözümün önünde. o günden beri sofraya hep senin bardağını yanına koyarım. bilmem farkında mısın? ben koyarım, sen de alıştın. bazen diyorum ki, acaba bu bardak benim sana söyleyemediğim her şeyin yerini mi tutuyor? belki. belki de ben öyle sanmak istiyorum.

akşam olacak birazdan. yine sofraya oturacağız, yine konuşmayacağız. ben sana bir şey sormak istiyorum ama soramıyorum. sen de bana bir şey söylemek istiyorsun belki, söyleyemiyorsun. iki suskun yan yana oturuyoruz işte. ne tuhaf, aynı evde, aynı sofrada, ama arada… bir şey var. bir şey mi? yok, bir şey değil. yıllar var. yıllar.

kızma bana, kızgın değilim sana aslında. ya da… belki biraz kızgınım. ama daha çok yorgunum. seni seviyorum, hâlâ seviyorum. bunu söylemek de tuhaf geliyor, yirmi iki yıl sonra hâlâ seviyor olmak. ama öyle işte. akşam yemeğinde gömleği vereceğim sana. belki bugün. belki yarın. belki… bilmiyorum.

sen yine de o bardağı al, ben yine yanına koyacağım. 🖤