#söyleyememek

Kendime yazıyorum bu sefer. Sana değil. Sana yazacak sözüm kalmadı zaten, onu da biliyorsun. İki yıl oldu neredeyse. İki yıl, bir insanın sesini unutmak için az mı çok mu, hâlâ bilmiyorum. Ama bugün fark ettim, artık…

Bugün annemin yanındaydım. Mutfakta çay demliyordu, ben de masaya oturmuş, gözüm pencerede öylece duruyordum. Bana sordu: "İyi misin?" Dedim ki iyiyim. Sonra bir daha sormadı. Annem bilir aslında. Bilir de üstelemez…

Yine bi pazar gecesi, yine seninle konuşuyorum. Kimse duymuyor, sen de duymuyorsun biliyorum ama olsun. Şu an aklıma ne geldi biliyor musun? O yarım kalan mektup. O gece yazmaya başlamıştım, sabaha karşıydı, ışıklar…

Bu akşam eve dönerken yine o sokaktan geçtim işte. Bilerek mi yaptım, bilmiyorum. Ayaklarım kendi kendine döndü köşeden. Kahvecinin ışığı yanıyordu, içeride iki kişi vardı sadece. Camdan baktım. Bizim masamız boştu…

Bir şey söyleyecektim ama sustum

Gece yine o mesajları açtım. Hepsini biliyorum artık, ezberledim. Ama yine okudum. "Bir şey söyleyecektim ama sustum." Kaç kere yazdım bunu sana? Kaç kere sildim, kaç kere geri getirdim? Bilmiyorum. Şimdi düşünüyorum…

Bugün yine o durağın önünden geçtim

Bugün yine o durağın önünden geçtim. Hani şu sabahları servis beklediğimiz yer. Öğlen vaktiydi, kalabalıktı, kimse kimseye bakmıyordu ama ben bir an durup kaldım orada. Sanki hâlâ birinin gelmesini bekliyormuşum gibi…

Kızgınım sana. Hem de öyle bir kızgınım ki anlatamam. Ne kavga ettik ne konuştuk, bir sabah kalktım, yoktun. Bir mesaj bile bırakmadın. İnsan giderken bir cümle bırakır be. "Bitti" der, "yapamıyorum" der, ne bileyim…

Çekmecedeki Mektup

Canım, yine uyuyamadım. Yanımda uyuyorsun, nefesini duyuyorum, elin yastığın kenarında… ben de kalktım, yazıyorum işte. Sana söyleyemediklerimi kağıda döküyorum, yine. Kaç kere başladım bu satıra, bilmiyorum. Bugün yine…

Kutudaki ilk cümle

Annem bugün yine o konuyu açtı. Hani şu her bayram öncesi açtığı konuyu: "Bir tanıdık var, çok düzgün bir adam." Ben de ona çok düzgün bir cevap verdim: mutfaktan çıktım. 🙈 Sonra eve geldim, yatağa oturdum, bir baktım…

Bu gece yine yazacağım

Yine sessizlik. O sessizlik. Sofrada iki tabak, iki insan, sıfır kelime. Sen olsaydın ne derdin bilmiyorum ama bu sessizliği asla böyle bırakmazdın. Eminim. Kocam yanımda, gözleri ekranda. Benim gözlerim eski bir lise…

O mesaj hâlâ telefondaki eski notlarda duruyor ya. Bir gece yazmıştım, "seni hep sevdim" diye başlıyordu, gerisini hatırlamıyorum bile. Sonra silemedim. Göndermek? Yok, öyle bir şey gelmedi aklıma bile işte 💔 Bugün…

Cüzdanımda hâlâ o bilet var

Dinle beni. Bu sabah yine o kitapçının önünden geçtim. Hani şu köşedeki, vitrininde sararmış kitaplar olan. İçeri girmedim. Sadece durdum, camdan baktım, sonra yürüdüm. Ama yürürken elim cebimdeydi, cüzdanımı…

Şu fotoğrafa bakıyorum da... o gece ne kadar da güzel gülümsemişim. Hatırlıyor musun, hani o düğün. Sen karşı masada, ben annemin yanında. Bir kere bile yan yana gelemedik ya, işte bütün mesele bu. Sevgilim... yok…

Cebimdeki Mektup

Yine deniz kenarındayım. Hava artık iyice serinledi, oturduğum taş soğuk ama kalkıp gitmek istemiyorum. Cebimde o mektup var yine. Kaç yıl oldu, hâlâ cebimde taşıyorum. Katladığım yerden aşınmış, kenarları yumuşamış…

Keşke düğünde tanışmasaydık

Dün gece rüyamda yine o çay bahçesindeydim. Köşedeki masa. Sırtım duvara dönük, sen karşımda. Ellerim titriyordu, sen fark ettin. O an fark etmen beni daha da heyecanlandırmıştı ya, işte o yüzden hiç unutamadım o günü…