#söyleyememek

Bugün çekmeceyi düzenliyordum. Hani şu hiç açmadığım çekmeceyi. Fotoğraf çıktı. Üniversitenin bahçesi. İkimiz de gülüyoruz, benim saçlarım uzun, senin omzunda o eski çantan. O gün sana bir şey söyleyecektim, hatırlıyor…

O gece yarısı uyandım yine

Seni yine rüyamda gördüm. Ama bu sefer kaza yoktu, hastane yoktu, hiçbir şey yoktu. Sadece sen vardın, o ilk geceki gibi gülüyordun. Arkadaşımın doğum günüydü, hatırlıyor musun? Ben bir köşede oturuyordum, sen gelip…

Bir yıldan fazlası

Telefonu bırakıp duruyorum. Bir şey yazacaktım sana, ne yazacağımı bilmiyorum, o yüzden buraya yazıyorum. Belki okursun, belki okumazsın, belki de hiç göndermem. Bugün seninle konuşurken birden sustum, hatırladın mı…

Hâlâ Kızgınım, Hâlâ Âşık

Yine o sahildeyim canım. Hani şu martıların simit için birbirini ittiği, benim de her akşamüstü kendimi oraya attığım yer. Bugün bir tanesi bana öyle bir baktı ki... ya, ne diyeceğim biliyor musun? Sana sorar gibi. "O…

Dolabın kapağını açtım

Canım, Bu gece yine uyku tutmadı. Kalktım, salona geçtim, bir bardak su aldım. Sonra ne oldu bilmiyorum, ayaklarım beni yatak odasına, dolabın önüne götürdü. Elim kutunun kapağına gitti ama kaldıramadım. Öylece durdum…

Hâlâ duruyor. Silmedim. Kaç kere parmağım gitti o kutuya, kaç kere “artık yeter” dedim ama silemedim… Bütün bir ilişkiyi bitiren o iki satır, telefonumda öylece duruyor. Sen gittin, o kaldı. Bazen gece yarısı oluyor…

Karşımda Boş Sandalye

Yine buradayım. Uyumam lazım ama uyuyamıyorum. Yine telefona uzandım. Açacağım o mesajları, baştan sona okuyacağım, sonra pişman olacağım. Bunu bile bile yapıyorum yine de. Bak, ilk günkü mesajın duruyor hâlâ. "Kahve…

Bu akşam yine mutfaktaydın. Çayı koydun, bardakları çıkardın, bana doğru döndüğünde gözlerin yorgundu ama gülümsedin. Ben de o an yine aynı şeyi düşündüm… bazı şeyler söylenmeden geçiyor. Geçen hafta ensendeki o beyazı…

Hâlâ O Gece

Sevgili sen, Bunu yazıyorum çünkü artık tutamıyorum. Yıllardır içimde büyüttüğüm o cümleyi bir yere bırakmam lazım, yoksa beni burada boğacak. Doğum günüydü. Hatırlıyor musun? Bütün gece yan yana oturduk ve tek kelime…

Yine kırıldım ama

Canım, bugün yine kırıldım sana. Hem de neye kırıldığımı tam bilmeden. Sabahtan beri ağzımı açıp tek kelime etmedim, sen de sormadın. Belki sordun da ben duymadım.. bilmiyorum. Akşam sofraya oturduk, ikimiz de…

Canım, uyudun mu? Uyumuşsundur. Nefesini duyuyorum, o yüzden kısık yazıyorum. Bugün düğünden geldik ya, hani kuzenin düğünü. Ben oynarken sen kenarda oturdun, baktın bana. Sonra eve gelince hiç konuşmadık, sen banyoya…

o mesaja bakıyorum yine. sabahın körü, evde kimse uyanmadı, ben senin yazdığın o son cümlenin başında duruyorum. cevap veremedim. ya be, işte, diyorum ya, cevap veremedim. sen, sen, hani sen... nasıl bıraktın öyle…

O kutunun kapağı

Eski sevgilim… Bu akşam çekmeceyi karıştırıyordum. Bilirsin, hani şu hiçbir şeyi atamadığım, içinde fişler, eski kalemler, bir türlü çöpe gitmeyen ıvır zıvır biriken çekmece. Elimi attım, kapağı hafif çizik, o minik…

Bugün yine açtım o mesajı. Hani şu silmeyi beceremediğim. Baştan sona okudum. Sonra başa döndüm, bir daha okudum… İçinde ne yok ki. Kızgınlık var, biraz alay var, sonra birden “ama seni hâlâ” diye başlayan bir cümle var…

Sildim de Ne Oldu

Fotoğrafı sildim ya. Hani geçen anlatmıştım. Sildim işte. Telefon rahatladı, ben rahatlamadım. Çünkü silince bitmiyor. Sildiğin şey ekrandan gidiyor, kafandan gitmiyor. Ne kadar aptalım, bunu yeni öğreniyorum. Otuz yedi…