Hâlâ duruyor.

Hâlâ duruyor. Silmedim. Kaç kere parmağım gitti o kutuya, kaç kere “artık yeter” dedim ama silemedim… Bütün bir ilişkiyi bitiren o iki satır, telefonumda öylece duruyor. Sen gittin, o kaldı.

Bazen gece yarısı oluyor böyle, herkes uyumuş, ev sessiz… açıyorum. “Seni üzmek istemiyorum.” Her seferinde gözüm oraya takılıyor. Üzmek istemiyormuş. Peki beni ne yaptın sanıyorsun? 😞

Geçen gün bir şey oldu. O gün seninle ilk kez konuştuğumuz kütüphanenin önünden geçtim, hani şu en arka masanın olduğu yer… Camdan içeri baktım. O masa boştu. Karşısındaki sandalye de. Bir an durup öyle baktım, sonra fark ettim ki ellerim titriyor. Hemen uzaklaştım oradan, hızlı hızlı yürüdüm. Eve geldim, oturdum, ağladım mı hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey, o gün bütün akşam senin sesini duymak istediğim. Bir kere, sadece bir kere “iyi misin?” desen… 🙉

Bir buçuk yıl. Saatlerce konuşurduk, gece sabaha kadar yazardın, ben sabahı iple çekerdim. Hiç “ayrılık” kelimesini ağzımıza almadan. Planlar yapardık seninle… ben her birini ciddiye almışım. Meğer plan dediğin bir tek bende saklıymış, sende değil.

Sonra o gün. Ne dedin? “Başka biri var, devam etmek istemiyorum.” O kadar mı? Bunca şeyin karşılığı bu iki cümle mi? Sana kızmak istiyorum, hem de nasıl kızmak… ama o mesajı bir daha okuyorum, sesin kulağımda çınlıyor, kızgınlığım orada bir yerde kalıyor. Yine sana dönüyorum.

Allah’ım, ne zormuş… İnsan çok sevdiği birinden nefret edemiyormuş. 💔

Şimdi mayıs geldi, pencerem açık, dışarıda hafif bir rüzgâr var. Ben hâlâ buradayım, hâlâ o son satırları okuyorum. Sen nerelerdesin, kiminlesin, aklına geliyor muyum hiç… Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, ben seni hâlâ seviyorum. Kızgınlığıma rağmen, her şeye rağmen.