#söyleyememek

Bu saatte uyuyamadım yine. Herkes uyudu, ev sessiz. Ben de oturdum, çay koydum kendime. Çayı görünce sen geldin aklıma. Hep öyle oluyor zaten, bir bardak çay yetiyor seni hatırlamama. Ellerin titriyordu o gün. Çayı zor…

Gece yine açtım o taslağı. Okudum. Kapatamadım. Düğün tarihini almıştık, hatırlıyor musun? O akşam salonda, masaya imzayı atacaktık. Kalem elime geçti, tam imzayı atacakken kalkıp gittim. Kapıdan çıkarken arkamdan…

Balkon kapısı açık, dışarıdan hâlâ o serinlik geliyor. Mayısın sonu artık yavaştan yazı çağırıyor, gündüz sıcak, akşam böyle işte. Ben yine buradayım, elimde telefon, aynı yerde duruyorum. O ses kaydını yine açtım…

Oynamak Zorunda Kaldım

Canım, bu gece yine o kına gecesini düşündüm. Hani senin gecendi, düğününden önceki gece. Ben en çok oynayanlardan biriydim, avuçlarım kınalıydı, gülüyordum, el çırpıyordum. Herkes bana bakıp "ne de mutlu" diyordu…

Sana hiç gönderemediğim ses

Bugün yine o fincanla başladım güne. Hani şu kenarı çatlak olanla. Ekran görüntüsü hâlâ orada, aynı yerde duruyor; "artık yeter" yazmıştın ya hani, sonuna bir nokta bile koymamıştın. Nokta koymamışsın işte, be. Sanki…

Yine sahildeyim. Biliyorum, artık bu bir alışkanlık oldu bende, kötü bir alışkanlık gibi ama bırakamıyorum işte. Saat geç, deniz sakin, uzakta bir tek ışık var, o da sönüp duruyor. Oturdum yine aynı yere, hani şu…

Bir düğün davetiyesi

Kuzenimin düğünüydü. Kızım pembe elbisesini giydi, oğlan kravat taktı. Salona girdiğimizde müzik çalıyordu, herkes gülüyordu. Ben de gülümsedim, hep yaptığım gibi. Bir ara dans eden çifte baktım. Yan yana, ele ele. İçim…

O el hâlâ avucumda

Anlat desen ne anlatayım. Yine aynı şeyi anlatacağım işte, sen de biliyorsun, ben de biliyorum ama yine yazıyorum. Çünkü başka yazacak bir şey yok.. olsa yazardım. Bugün pazartesi. Günlerden ne fark eder ki, akşam…

O hediyeyi hâlâ saklıyorum

Eski sevgilim… yine bu saatte seni düşünüyorum. Uyumam lazım, yarın erken kalkacağım biliyorum ama beynimin içinde bir ses susmuyor. O ses senin sesin. O silmek için saatlerce uğraştığım, sonra dayanamayıp geri…

canım, yine uyuyamadım. saat kaç bilmiyorum, telefonu ters çevirdim ki görmeyeyim.. ama içimden bir ses hep aynı şeyi sayıyor: kaç gün oldu konuşmayalı. iki gün mü, üç mü.. bilmiyorum işte. saymayı bıraktım ama…

Değiştirdiğim Çarşaflar

Sen bu akşam erkenden yattın. Grip dediğin şey geçen hafta bitti ama hâlâ yorgunsun, hâlâ o öksürük arada bir gelip seni buluyor. Ben de mutfakta ıhlamur kaynatıyorum yine. Geçen ay da yapmıştım, hatırlıyor musun…

Yine o şarkı çıktı karşıma. Kafede çalıyordu, bir elimde bardak, öylece kaldım işte. O gün o şarkıyı gönderdin, hâlâ dinliyorum. Her seferinde aynı şey oluyor, durup kalıyorum. Sen hiçbir şey demedin ya. Ben de demedim…

Yine kutuyu açtım. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum, saymayı bıraktım artık. Yüzük duruyor içinde, ben duruyorum karşısında, ikimiz de birbirimize bakıyoruz öylece. Sonra bir yerde ben gülmeye başlıyorum. Sen olsan…

Uyuyamadım yine. Kalktım, o kutuyu açtım. Hani şu eski defterlerin, kuru kalemlerin olduğu kutu. En altta duruyor. Matematik kitabının arasına sıkıştırdığın o kâğıt. Katlanmış, kenarı yumuşamış, üstünde senin el yazın…

Bugün evdeydim, annem geldi oturmaya. Mutfakta çay koyarken telefonuma bir bildirim düştü, senin adın değil, başka biri. Yine de bir an elim gitti, kalbim hızlandı ya. Sonra gülüp geçtim kendi kendime. Alışmışım işte…