Uyuyamadım yine.
Uyuyamadım yine. Kalktım, o kutuyu açtım. Hani şu eski defterlerin, kuru kalemlerin olduğu kutu. En altta duruyor. Matematik kitabının arasına sıkıştırdığın o kâğıt. Katlanmış, kenarı yumuşamış, üstünde senin el yazın.
"Bu soruyu çözemedim, sen çözer misin?"
Hâlâ gülüyorum buna. Çünkü sen o soruyu çözemeyecek biri değildin aslında. Her gün yeni bir soru uydurdun, ben de hiç itiraz etmedim. İkimiz de biliyorduk o soruların dersle alakası olmadığını. Ama hiç sesimizi çıkarmadık. Güzel bir yalandı, ikimizin de işine geliyordu.
İki yıl. Eldiven paylaşmalar, aynı simidi bölmeler... O dondurucu kışlarda ellerim üşümezdi hiç. Sen varken üşümezdim.
Sonra bir sessizlik oldu. Ne kavga ettik ne bir şey. Sadece... sustun. Sınav dedik, şehir dedik, mesafe dedik. Ama asıl olan şu: kimse cesaret edip "biz ne oluyoruz" diyemedi. Ben diyemedim. Sen de. Ve o ince çizgi koptu gitti.
Şimdi düşünüyorum da, keşke o gün sana sorsaydım. "Sen benim için nesin?" diye. Belki cevabı korkuturdu beni, belki de çoktan hazırdım duymaya. Bilmiyorum. Artık bilemeyeceğim.
Bazı geceler seni hiç hatırlamıyorum. Sonra bir kâğıt parçası çıkıyor ortaya, her şey başa dönüyor. Sinir oluyorum sana. Yıllar sonra hâlâ aklımda olman sinirimi bozuyor. Sonra geçiyor. Hep geçiyor.
Sen geçmiyorsun ama.
Bu soruyu hâlâ çözemedim
Giriş yap, bu yazıya puan ver.
