#söyleyememek

Bugün yine önünden geçtim o kahvecinin. Adımlarım kendi kendine yavaşladı işte, ben bir şey yapmadım. İçeri baktım, camdan. O köşedeki masa boştu bu sefer. Hani şu bizim oturduğumuz… İçimden bir ses "gir, bir çay söyle"…

Bir Cümle Daha

Öğleden sonra evin en serin köşesine çekildim yine. Telefon elimde, o ekran görüntüsü açık. Okumadığım gün yok ama her seferinde aynı yerde kalıyorum, son cümlende. "Evleniyorum." Tek kelime, hepsi bu. Aylarca süren her…

Sabah yine o kafeden geçtim. İçeri girmedim, camdan baktım sadece. O gün oturduğumuz masada şimdi başkaları var. İçim cız etti… cız etmek ne kelime, YANDI!! Seninle konuşamadım ya hani, o sustuğumuz an. İki kelime…

Bu saatte uyumak mümkün değil zaten. Yatağın bir ucundayım, telefonu alıp bırakıyorum. Hani bir şeye bakacakmışım gibi yapıyorum, sonra boş ekrana bakıp kalıyorum. Dışarıda hava hâlâ sıcak. Bu yaz hiç serinlemedi. Ben…

Canım, zaten biliyorsun. Bugün yine o ilk mesajı açtım. Hani şu 'günaydın, dün gece çok güldüm' diye başlayanı. Kaç yıl oldu, hâlâ duruyor orada. Ben de duruyorum işte. Öylece. Balkondayım. Sigara bitti, ben bitmedim. 🙈…

Kantindeki O Gün

Bu sabah yine o mesajı açtım. Hani şu, senin başka biriyle görüşmeye başladığını duyduğum gün attığım mesaj. Defalarca okudum. Biliyorum, tuhaf geliyor kulağa, aylar geçti üstünden, hâlâ ne diye açıp okuyorum ki... işte…

Hâlâ o mesaja bakıyorum. Hani şu son konuşmadan önce attığım mesaja. Ne yazdığımı biliyorum ama söyleyemem… sanki söylersem o geceyi baştan yaşayacağım, o yüzüklerin çıktığı anı.. Sen gittin ya, ben o cümleyi bir türlü…

Pazar öğleden sonrası. Evdeyim, perdeyi bile açmadım. Herkes dışarda, denize inmiş, çay içiyor, gülüyor. Ben telefonu elime alıp bırakıyorum. Alıyorum, bırakıyorum. Ekran kapanıyor, ben tekrar açıyorum. Aptal gibi. Sana…

Bu saatte uyumak lazım aslında. Herkes uyudu, ev sessiz, ben hâlâ mutfaktayım. Çay demledim yine. Hani şu senin bardağını da koydum yanına, huyum kurusun. Sen salonda, televizyonun karşısında, kumandanın tuşlarına basıp…

Hâlâ silmedim ya. Hani şu eski mesajları, hani şu "yarın aynı durakta" yazdığın o mesajı. Gece böyle olunca insan ne yapsın, açıp okuyor işte. Kızmıyorum artık sana, kızamıyorum be. O yüzüğü gördüm ya sahilde, bir şey…

Cuma gecesi. Herkes uyudu, ben yine o akşamüstündeyim. Bilirsin işte, elimde değil. Bugün pazardan simit aldım. Eve gelene kadar poşetin içinden susamlar döküldü, avucuma yapıştı. Ve ben kapının önünde öylece kaldım…

Bir de kolun boş kalınca

Bugünlerde bir huy edindim, söyleyince güleceksin belki. Kimsenin bileğine bakmıyorum artık, kimsenin kulağına taktığı şeye de. Ama bir kafe masasında, karşımdaki boş sandalyede unutulmuş bir tek kulaklık görünce…

Mutfağın Işığı

Yine mutfaktayım. Saat kaç bilmiyorum, bakmıyorum artık. Buzdolabının sesi, lavabodan damlayan su, bir de benim nefesim. Evin içinde uyuyan bir tek sen varsın, geri kalan her şey susuyor. Ben de susuyorum işte, burada…

Sesli Mesaj

Hanım, yine sesli mesaj bırakmışsın. Kaç kere dinledim bilmiyorum artık, sesin kafamda çalıyor. Bir de her seferinde "Yemek yedin mi?" diye soruyorsun ya, her seferinde aynı soru, ben çocuk muyum 🙃 Gündüz iyiydim…

Bu sabah yine açtım o taslağı. Açtım diyorum ama okumadım. Ekranda öylece duruyor, imleç yanıp sönüyor, ben sadece bakıyorum. Yıllardır orada. Sanki bir gün cesaret gelip de okuyacakmışım gibi. Gelmiyor işte. İnsan bazı…