#söyleyememek

İki Simit

Bugün yine o durağa gittim. Yolumu uzattım desem yeridir, otobüsüm oradan geçmiyor bile. Ama geçtim işte, karşısına geçtim, öyle durdum bir süre. Hava soğumuş artık, akşam olunca insanın yüzüne vuruyor ya hani. Ben de…

O iki kelime

Yine o sessizlik. Evin içinde bir tek buzdolabının sesi var. Yanımda oturuyor ama yok gibi. Ben de ona bakmıyorum zaten. Telefonu elime aldım, kalbim deli gibi çarpıyor. İki kelime yazdım. Sadece "selam, nasılsın"…

Sana kızmak istiyorum ama kızamıyorum

Bu saatte yine o çekmeceyi açtım. Biliyorum, artık bakmayacağım dedim ama… işte. O kâğıdı elime aldım, kenarı hafifçe kıvrılmış. Üzerindeki isimlerimiz hâlâ orada duruyor, yan yana. Bir zamanlar öyleydik, değil mi? 🙂…

Bugün yine o şarkıyı dinledim. Hani gece yarısı gönderdiğin. İlk mesajın. Açmadım sandın belki ama açtım, saatlerce dinledim be. Hiç görmedim seni. Yüzünü bilmiyorum. Ama sesinle uyandım, sesinle uyudum haftalarca…

O gece söyleyemediklerim

Az önce telefonu elime aldım, yine bıraktım. Ekranın ışığı söndü, oda yine karanlık. Bu ara hep böyle oluyor işte. Bir şey yazacakmışım gibi oluyor, sonra parmaklarım donuyor. O geceyi düşünüyorum. Hani şu kavga bile…

Bugün yine önünden geçtim o kahvecinin. Adımlarım kendi kendine yavaşladı işte, ben bir şey yapmadım. İçeri baktım, camdan. O köşedeki masa boştu bu sefer. Hani şu bizim oturduğumuz… İçimden bir ses "gir, bir çay söyle"…

Sesli Mesaj

Hanım, yine sesli mesaj bırakmışsın. Kaç kere dinledim bilmiyorum artık, sesin kafamda çalıyor. Bir de her seferinde "Yemek yedin mi?" diye soruyorsun ya, her seferinde aynı soru, ben çocuk muyum 🙃 Gündüz iyiydim…

Masada kalan

canım, yine o masadayım. gece yarısını geçti, ev sessiz, ben sessiz… yüzük hâlâ duruyor orada, sen bıraktığın gibi. dokunamıyorum. aylar oldu, hâlâ dokunamıyorum 🙈 o akşam “artık yürümez bu” dedin ya… hâlâ o cümlenin…

Gece yarısı yine telefon elimde. Uyku yok. O klasöre girdim yine. Adını değiştirdim ya, değiştirdim de içi aynı işte. Bir fotoğrafı büyüttüm. Sen yemek yiyosun, ben arkada sırıtıyorum. O zamanlar ne güzeldi be… diycem…

Yine kutuyu açtım. Yine. Kaçıncı oldu bilmiyorum, saymayı bıraktım artık. Yüzük duruyor içinde, ben duruyorum karşısında, ikimiz de birbirimize bakıyoruz öylece. Sonra bir yerde ben gülmeye başlıyorum. Sen olsan…

Akşam oldu yine, çay demledim. O mesaj hâlâ orada duruyor. Tek satır. Okumadım desem yalan, ezberledim bile 🙈 Cevap yazamadım be. On sene sonra ne yazılır ki? "İyiyim" desen yalan, "kötüyüm" desen ne olacak? Kendime…

Uyku yok. Telefon elimde, ekran ışığı yüzüme vuruyor. Tek kelime. Sadece tek kelime işte. "Nasılsın?" Kaç gün oldu, saymadım. Her gece açıyorum, okuyorum, kapatıyorum. Bazen cevap yazıyorum, uzun uzun. Sonra siliyorum…

Davetiyenin Kenarındaki Boşluk

Bu saatte uyumak zor, biliyorsun. Herkes uyudu, ev sessiz… ben yine o kutuya gittim. Davetiyeler duruyor hâlâ. Bir kısmını dağıttık, sonra kalanları bir kutuya koydum, kaldırdım. Atamadım. Bir tanesini açtım demin…

İki satır

Uyumadım. Uyuyamıyorum zaten, bu saatlerde hep aklıma sen geliyorsun ya, işte ondan. Bugün sana mektubumu yazdım. Evet, hâlâ yazıyorum. Sen iki satırı zor yazıyorsun ama ben her cuma oturup saatlerce yazıyorum sana. Ne…

Sana yazmadığım mektup

Merhaba be, Fotoğraflara bakarken yine ona takıldım. Hani şu düğünde çekilen, senin kuzeninin yanında durduğun, gülüşünün yarısı gözünde kalmış olan. Şuna bir baksana, hâlâ telefonumda duruyor. Silmedim işte. Silmeyi…