İki satır

Uyumadım. Uyuyamıyorum zaten, bu saatlerde hep aklıma sen geliyorsun ya, işte ondan.

Bugün sana mektubumu yazdım. Evet, hâlâ yazıyorum. Sen iki satırı zor yazıyorsun ama ben her cuma oturup saatlerce yazıyorum sana. Ne yazsam diye düşünüyorum, sonra hepsini bir çırpıda karalıyorum. Kızgınım sana, biliyor musun? Hani şu iki satırlık mektubun var ya... okumadığımı sanıyorsun belki. Okudum. Kaç kere okudum bir bilsen. Her seferinde ellerim titredi, sonra ağladım, sonra kendime kızdım.

Ben sana her şeyi yazdım, her şeyi. Sahilde ne yaptığımı, kime selam verdiğimi, annemin bana ne dediğini... Sen bana iki satır yazdın. İki satır be. Ben o kadar şeyi yazarken sen iki satırı mı layık gördün?

Yine de biliyorum, yarın yine yazacağım. Kızma bana, saçmaladığımın farkındayım. Ama atamıyorum içimden. Seni atamıyorum işte.

Bu akşam yine o fotoğraf. Hani şu tek fotoğraf. Neredeyse bir yıl oldu, hâlâ aynı yerinde duruyor. Sen orada gülüyorsun, ben burada... neyse. Gülüyorsun işte.

Sahilde tek başıma yürüdüm bugün, yine. Sen hep bir adım önde yürürdün, ben yetişmeye çalışırdım. Şimdi de öyle işte. Sen öndesin, ben yetişemiyorum artık.

Bir şey söyleyeceğim sana ama söyleyemiyorum. Söylesem mi... yok, söylemeyeceğim.

İki satırının altına ben bin satır yazdım. Sen okumadın belki de. Okumadıysan da canın sağ olsun be. Ben yine yazarım. Her cuma. Sen gelene kadar... gelir misin, onu da bilmiyorum.

Bu gece de böyle işte. Uyku yok, sen yoksun, ben buradayım. Sahil de orada, bekliyor.